10/11/2021
T Bos Spreekt!
Het bos spreekt en houdt geen blad voor de mond!
Gisteren, na weken het Sterrebos te bezetten, kon het bos eindelijk in dialoog gaan met de UGent. Want als de rector niet naar het bos komt, dan komt het bos maar naar de rector. De actie loonde en we konden hem al snel spreken, vooral omdat de universiteit de bezetting zo snel mogelijk wil stoppen. Dat een paar bomen ooit het rectoraat zouden betreden had niemand zien aankomen. Met de fierheid van een eik, wandelden we door de gangen en gewaad in schors en gebruind kruin gingen we de discussie aan met de UGent.
Het Sterrebos blijft. De studenten mogen dan misschien zachtjes richting een winterslaap gaan, in een stille retraite om te studeren. Het bos blijft in verzet, de strijd neemt enkel een andere wending. Formeler, met de ambtelijke furore die ze verdient.
Het gesprek met de rector was alvast een goede stap in die richting. Het bos en haar delegatie van bomen geeft u graag het volgende verslag:
Na een woord van dank voor het gesprek legden we onze eisen op tafel: niet alleen zou het Sterrebos behouden moeten blijven, er zou ook een debat moeten komen op een hoger en breder niveau. Hoe je het ook draait of keert, de kap van het Sterrebos zal de wooncrisis voor de studenten niet oplossen. 200 woningen tegenover een wachtlijst van 10.000 stelt weinig voor. Ondertussen staan er 1700 huizen leeg en schieten de huurprijzen voor zowel de Gentenaars als de studenten de hoogte in door de speculatieve tendensen van de private woonmarkt. Hoe kan men dan beleidsinstrumenten als boskap hanteren om wonen te garanderen? We stelden onder meer de vraag of de stad, de provincie of de Vlaamse overheid niet elders grond kon ruilen met de UGent. Dit is iets wat overheden perfect onderling kunnen doen, buiten schattingsverslagen of marktwaarden. Zo sparen we dit o zo waardevol bos. Hier kregen we enkel het antwoord op dat de UGent binnen de opgelegde kaders van de RUP en GUP werkt. En dat leegstand beter voor de vele daklozen in Gent zou kunnen dienen, iets waar we zeker niets op tegen hebben. Dit kan zeker meegenomen worden in het komende debat.
De rector vermeldde dat het geen gemakkelijke keuze was om de bomen te laten sneuvelen. Wij, de bomen van het bos, vinden dat het helemaal geen kwestie van keuze is, maar een kwestie van gezond verstand. Wij zijn meer dan wat hout en bladeren, wij zijn noodzakelijk om de grootste existentiële crisis van de mensheid te trotseren. Dat hoeven wij natuurlijk de rector niet te vertellen. De UGent meent dat er geen andere oplossing is, het bos moet wijken omdat de UGent met een historisch patrimonium belast is dat niet voldoet aan de huidige standaarden. De studenten uit andere woningen moeten verhuizen zodat de renovatiewerken kunnen beginnen. Toen we vertelden dat dichtbij het bos een leegstaand gebouw staat, dat hier misschien beter voor geschikt is, kregen we weinig antwoord op deze opmerking. De plannen voor het Sterrebos zijn al gemaakt, het zou te veel vertraging veroorzaken om nu een andere oplossing te zoeken, waardoor het voor de 200 studenten nog langer wachten wordt op een studentenhome.
Het bos kan dan wel boos zijn, maar het hoorde ook veel goeds. We stellen vast dat zowel het bos als de UGent ook een gedeeld actiepunt hebben. Namelijk de oproep tot debat, een beweging, zodat er op een breder en hoger niveau een discussie komt over wonen, ruimtelijke ordening, klimaat en biodiversiteit met alle betrokken partijen. Dit is alvast waar wij als bos voor zullen vechten. Durf denken, maar ook doen.
Daar willen wij het Sterrebos symbool voor stellen. Want het is immers niet de eerste, en het zal zeker niet de laatste keer zijn, dat natuur het onderspit moet delven. De reden? Omdat natuur nog steeds niet naar waarde wordt geschat.
Onder de boom organiseerden we debatten waar alle meningen welkom waren, zo is ook de studentenraad (die voor de kap is om uitstel van nieuwe studentenhuisvesting te voorkomen) eisende partij voor een debat op hoger niveau.
Deze roep vanuit heel veel verschillende actoren om een breder debat, beperkt zich niet tot dit ene dossier, er zijn namelijk vele voorbeelden. Het Sterrebos is hierin symbolisch, een dossier van waaruit de discussie breder en dieper kan worden gevoerd.
Ondanks de gemeenschappelijke doelstelling tot een breder debat, merken we dat de universiteit de verschillende spelers in dit dossier liever niet aan de gesprekstafel samen zet.
De UGent wil op hoger niveau over wonen spreken, doch zonder zelf verantwoordelijkheid te moeten nemen over de Sterre en over de andere geplande kappen. Daar kunnen wij alleen maar tegen zijn. Het is net vanuit deze strijd dat al er zoveel verschillende belangen zich hebben kunnen verenigen. Het bos, de buurt, proffen, milieuorganisaties, studenten en sympathisanten. Ze deelden in elkaars wijsheid en stelden zo een sterke visie op, die ook verder reikt dan het Sterrebos alleen.
Het bos kreeg het compliment een goede strijd geleverd te hebben, en dat het bos zeker verder met oplossingen moet komen. Dat het verder moet gaan met de strijd, ook richting andere besturen. Dit zien we wel vaker, maar is eigenlijk niet correct. Dit legt de agency, de verantwoordelijkheid bij de actiegroepen, die eigenlijk helemaal niet verantwoordelijk zijn. Een inversie van de rollen.
Het bos stond op haar rechten en maakte de volgende redenering vanuit de grondwet en daarbij sluiten we na een slotbedenking ook het verslag af.
In de grondwet staat in art. 23 het recht omschreven op een menswaardig bestaan, onder andere het recht op wonen. In 2016 deed het grondwettelijk hof hieromtrent een fundamentele uitspraak, namelijk dat Art 23 niet alleen een recht is, het is ook een plicht. Het is de plicht van de overheden, maar ook haar burgers, om dit recht voor elkaar te garanderen. Wij zien het als onze plicht om op te komen voor dit recht op een menswaardig bestaan. Er is ook art. 7bis, intergenerationele solidariteit. En natuurlijk de klimaatzaak.
Dat laatste vormt de verbinding tussen deze twee fundamentele grondwetten. Wij hebben de plicht als burgers om een menswaardig bestaan voor onze volgende generaties te garanderen. De klimaatcrisis en de biodiversiteitscrisis (ook de wooncrisis) trachten dit fundamenteel recht te schenden.
Om af te ronden, mijnheer de rector, is het dus zo dat u ons daar niet alleen voor verantwoordelijk kan stellen. Dit is iets wat van elk van ons verwacht wordt. Iedereen hoort zowel voor bossen als voor daken op te komen.
Terwijl onze bossen branden, rivieren overstromen, huizen verkrotten, huurprijzen stijgen, groen vergrijst en de bijen niet meer zoemen, is het onaanvaardbaar dat er, zonder dat er een structurele oplossing voor deze problemen komt, ook maar 1 boom in het Sterrebos gekapt wordt.
Daar houden we elk van onze overheden voor verantwoordelijk, dat is simpelweg onze grondwettelijke plicht.
