28/03/2026
🥀🌹🌺
Απόψε στον Ακάθιστο Ύμνο προς την Παναγία, όλα αυτά τα 144 «Χαῖρε» δεν είναι απλώς τιμητικά λόγια.
Δείχνουν έναν άνθρωπο που έγινε χώρος για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του, με εμπιστοσύνη και καθαρότητα.
«Χαῖρε, δοχεῖον τῆς ἀχωρήτου φύσεως».
Μια φράση που μιλά για το αδιανόητο.
Πώς το απέραντο μπορεί να χωρέσει μέσα σε κάτι πεπερασμένο.
Και αυτό, αν το κατεβάσεις λίγο στη δική μας κλίμακα, έχει μια ήσυχη δύναμη.
Να μπορείς να χωράς μέσα σου περισσότερα απ’ όσα νόμιζες, χωρίς αντίσταση, χωρίς θόρυβο.
Σήμερα, ο Ακάθιστος Ύμνος, μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε για τη δική μας «χωρητικότητα».
Πόση ζωή μπορούμε να αντέξουμε μέσα μας;
Πόσο πόνο, πόση χαρά, πόση ομορφιά, πόση αβεβαιότητα;
Πώς να τα χωράμε όλα σε μια δύσκολη μέρα χωρίς να σκληραίνουμε;
Πώς αφήνουμε λίγο χώρο για το «μετά», ή για κάτι καλύτερο, ακόμη κι όταν δεν φαίνεται;
Πώς να στεκόμαστε όρθιοι, «ακάθιστοι», να λυγίζουμε, χωρίς να σπάμε;
Η Παναγία γίνεται το σύμβολο μιας απίστευτης ψυχικής αντοχής, μιας γυναικείας δύναμης που δεν σπάει, αλλά επεκτείνεται για να αγκαλιάσει το άγνωστο.
Σήμερα, ας τιμήσουμε αυτή την ικανότητά μας να γινόμαστε «δοχεία».
Να δεχόμαστε τη ζωή όπως έρχεται, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα μας διαλύσει.
Να ανακαλύπτουμε ότι η αληθινή μας δύναμη κρύβεται στην ευαλωτότητά μας, στην ικανότητά μας να «χωράμε» τον κόσμο μέσα μας και να τον μεταμορφώνουμε σε αγάπη.
Ας πούμε, απόψε, το «Χαῖρε, νύμφη ἀνύμφευτε» ως έναν ψίθυρο ευγνωμοσύνης προς Εκείνη που μας δείχνει τον δρόμο, αλλά και ως ένα «μπράβο» στην καρδιά μας, που ενώ νόμιζε πως θα ραγίσει, βρήκε το θάρρος να σταθεί όρθια, να ανοίξει κι άλλο, για να χωρέσει την καλοσύνη και να ανθίσει ξανά από το τίποτα.
Maria Stathi
