20/04/2017
GEZOCHT! Mensen die onder het genot van koffie, thee of andersoortige dranken met mij willen meedenken met Play your Ground// PLAYGROUND.
Op 4 oktober 2015 reed met Judith van Triffid the dream company (even wat reclame!!) in een Volkswagen busje naar de Drentse hei (of in ieder geval een mooi, rustig en groen stukje Nederland). Ik liep al een tijd met de droom rond om een plek op te zetten waar jongeren spelenderwijs konden onderzoeken wie ze zijn en wie ze willen worden. Een droom die voortkomt uit mijn onderzoek naar de ontwikkelingen in de adolescentiefase en gesprekken die ik met jongeren had over volwassen worden. In mijn werk als jongerenspecialist en mentor en docent heb ik een hoop van dit soort gesprekken. En door mijn super baan bij het Noorderpoort had ik ook opeens de financiële middelen om eens wat realistischer naar deze droom te kijken. Op deze mooie dag in dat mooie, rustige, groene stukje Nederland werd in een hangmat mijn droom zomaar een stukje concreter.
Misschien zou ieder normaal denkend mens daarna keihard zijn gaan knokken om deze droom waar te gaan maken. Iets wat ik ook het liefst had willen doen. Wat ik alleen niet voorzien had, was door deze droom concreter en realistischer te maken hij ook doodeng werd. Want wat als het niet lukt? Wat als er niemand op die plek zit te wachten? Wat als het allemaal al een keer gedaan is? Wat als..
In de periode die hierop volgde heb allemaal dingen bedacht die weliswaar iets met mijn droom te maken hadden, maar er (onbewust) voor zorgde dat ik er niet echt mee aan de slag hoefde.
Tot ik een paar weken geleden weer met mijn ogen dicht bij Judith (en Anja van Feel Good) aan het dromen was. Dit keer niet in een hangmat op de Drentse hei (of een ander mooi, rustig stukje groen), maar op een m***e in een yogastudio tussen een stuk of 7 mooie vrouwen. Weer kwam die droom over die veilige plek waar jongeren naar hartenlust kunnen spelen en ontdekken naar boven. Zo sterk dat ik er niet meer omheen kan, want wat als.. het wel lukt!
Inmiddels heb ik mijn eerste gesprek bij de gemeente gehad, ben ik me aan het verdiepen in het oprichten van een stichting en ben ik op zoek naar mensen die ervaring hebben met het oprichten van stichtingen en het opzetten van dergelijke initiatieven of het gewoon tof vinden om te sparren over dit idee!
--
PLAY YOUR GROUND// PLAYGROUND
Jongeren van nu worden opgevoed met het idee dat je alles kunt bereiken zolang je het maar probeert. Ouders stimuleren hun kinderen om te doen wat ze leuk vinden en hun passie te ontdekken. Het enige wat jongeren hoeven te doen is gelukkig worden. Maar hoe doe je dat? Gelukkig worden in een tijd met eindeloze kansen en mogelijkheden. Je kunt zoveel dingen en ervaringen aanpakken, maar je hebt maar tijd voor aantal dingen.
Daarbij willen ouders vaak een gelijkwaardige relatie met hun kinderen waardoor jongeren vaak veel eerder dan vroeger zelf mogen beslissen over waar ze naar toe gaan op vakantie, wat ze dragen en hoe laat ze thuis zijn. Maar ook ‘levensbepalende’ keuzes moeten ze steeds eerder maken, terwijl ze vaak nog niet in staat zijn lange termijn consequenties te overzien. Met een profielkeuze op de middelbare school, een Bindend Studie Advies op en het omzetten van de studiefinanciering naar een lening komt er een grotere druk te liggen op in één keer de juiste keuze maken die voor, zo heeft de jongere het gevoel, de rest van je leven bij je past. En als je faalt is het dus je eigen schuld. Je had immers alle kansen en mogelijkheden om gelukkig te worden.
Al die mogelijkheden brengt onbedoelde stress met zich mee. Veel jongeren die ik spreek maken liever geen keuze, zodat ze ook niet de verkeerde keuze kunnen maken. Helaas is die keuze vaak niet mogelijk.
De adolescentie is bij uitstek een tijd om mogelijkheden uit te proberen. Dit is misschien zelfs wel noodzakelijk om een stabiele identiteit te kunnen ontwikkelen en jouw plekje in de maatschappij mee te verwerven. Door te spelen, te experimenteren en uit te proberen is een jongere beter op de hoogte van waar hun kansen en mogelijkheden liggen en wat wel en wat niet bij hem/haar past. Niet alleen voor nu, maar voor de rest van hun leven.
Daarom is mijn droom een jongeren een plek te geven waar ze in een veilige omgeving kunnen spelen, experimenteren en fouten kunnen maken, zonder dat dit direct gevolgen heeft voor de lange termijn. Een speeltuin vol leeftijdsgenoten die in hetzelfde schuitje zitten en een plek zonder ouders, waar ze zich juist net los van willen maken. Een plek voor en door jongeren waar ze hun gang kunnen gaan, maar waar ook altijd een volwassen handje is die ze kunnen vastpakken als het toch wat lastiger wordt. En een plek waar activiteiten georganiseerd worden met als doel jongeren spelenderwijs te laten ontdekken wie ze (willen) zijn.
Spelen is volgens Einstein niet voor niets de hoogste vorm van onderzoek.
