01/06/2026
So ver terug as wat ek kan onthou, is die reuk van my ma se hoenderpasteie en die woord "huis" vir my sinoniem.
Selfs vandag, as ek my oë toemaak, kan ek dit ruik.
Die geur van varsgebakte deeg wat deur die huis trek. Die warm kombuis. Die geluid van stemme om die tafel. Die wete dat daar altyd genoeg sou wees vir nog iemand.
Dit was nooit net 'n hoenderpastei nie.
Dit was liefde.
Dit was geborgenheid.
Dit was huis.
My ma se vermoë om met kos te "toor" is iets wat my nog altyd verstom het. Maar haar verhaal begin lank voordat haar pasteie bekend geword het.
Sy was maar net tien jaar oud toe my ouma Annie ernstig siek geword het.
Op hulle bestaansplaas het die lewe nie stilgestaan omdat iemand siek was nie. Daar was steeds werkers wat gevoed moes word en 'n huishouding wat moes aangaan.
My ma vertel vandag nog hoe sy saans op 'n stoel by die kombuistafel moes staan omdat sy te klein was om gemaklik by die tafel te werk. Vir twee weke lank het sy elke aand ses brode geknie vir die huishouding en die plaaswerkers. Daar was ook groot potte sop wat gemaak moes word en 'n huis wat moes aanhou funksioneer.
Wanneer ek daaraan d**k, probeer ek my altyd daardie klein dogtertjie voorstel — haar voete op 'n stoel, haar hande diep in die deeg, moeg ná 'n lang skooldag, maar steeds besig om werk te doen wat eintlik vir grootmense bedoel was.
En tog het sy dit gedoen.
Met liefde.
Met pligsbesef.
Met 'n besondere krag wat reeds op tienjarige ouderdom in haar gewoon het.
My ma is een van die merkwaardigste vroue wat ek ken. Ek wens dikwels sy wou haar lewensverhaal neerskryf, want dit sou sonder twyfel 'n blitsverkoper wees.
Sy was 'n entrepreneur lank voordat die woord gewild geword het. Haar pasteie was legendaries. Mense het daarvoor teruggekom. Ek weet eerlikwaar nie hoe sy alles reggekry het nie.
Sy het ses kinders grootgemaak.
Sy het 'n huis geskep wat altyd soos 'n tuiste gevoel het.
Haar tuin was prentjiemooi.
Haar huis was altyd netjies.
Dit alles sonder 'n huishulp of tuinwerker en tog het sy altyd tyd gehad vir ander.
Vir familie.
Vir vriende.
Vir haar gemeenskap.
Familie was nog altyd haar grootste prioriteit. Daar was altyd iets lekkers op die tafel. Dit het nooit saak gemaak of jy genooi was of sommer onverwags opgedaag het nie. Jy was welkom.
Jy is gevoed.
Jy is laat voel jy behoort.
Wanneer ek aan haar d**k, d**k ek aan haar as die Spreuke 31-vrou:
"In die nag gaan haar lamp nie dood nie." (Spreuke 31:18)
Dit beskryf my ma perfek.
Wanneer die res van die huis uiteindelik stil geraak het, was haar dag nog nie klaar nie. In die nagtelike ure het sy vir ons kinders truie gebrei, Bybelstudie gedoen en voorberei vir die volgende dag.
Haar hande was byna altyd besig, maar haar hart was altyd beskikbaar.
Daar is sekere dinge wat ek nooit sal vergeet nie.
Elke middag ná skool was daar kos op die tafel.
Skoon klere.
'n Warm huis.
'n Ma wat daar was.
Ons ouerhuis was vir my 'n veilige hawe.
En om die waarheid te sê, dit is vandag nog.
As kind het ek soms gewonder hoekom my ma se vriendinne so graag by haar wou wees. Vandag verstaan ek dit.
Dit was nie net haar kos nie.
Dit was haar teenwoordigheid.
Sy het mense laat voel hulle is belangrik.
Gesien.
Welkom.
Geliefd.
Dalk is dit waarom die reuk van haar hoenderpasteie my altyd sal bybly, want vir my sal dit nooit net die reuk van kos wees nie.
Dit sal altyd die reuk van liefde wees.
Van opoffering.
Van omgee.
Van 'n vrou wat haar hele lewe lank ander eerste gestel het.
Wanneer ek vandag na my ma kyk, sien ek nie net die vrou wat die lekkerste hoenderpasteie bak nie.
Ek sien die tienjarige dogtertjie wat op 'n stoel gestaan het om ses brode elke aand te knie.
Ek sien die ma wat ses kinders grootgemaak het.
Die vrou wie se huis altyd oop was.
Die vriendin by wie mense graag wou wees.
Die entrepreneur wat haar tyd vooruit was.
Die vrou wie se lamp snags nie doodgegaan het nie.
En bo alles sien ek iemand wat gewys het dat liefde nie in groot woorde leef nie, maar in die duisende klein dinge wat dag ná dag vir ander gedoen word.
Hoe bevoorreg is ek nie om haar my ma te kan noem nie. ❤️
📍ANNABeleef (Ou Tronk) Distilleryweg 2 Worcester
📞 0716103232
📧 [email protected]
Liefde ANNA
BELEEF | INSPIREER | LEEF
☕️
