21/12/2025
✨Recap 2025✨
Rond deze periode vorig jaar druppelden de eerste berichten over zwangerschappen binnen, zonder te weten dat het er uiteindelijk vier van onze fulltimers zouden worden 🫣. Ik had toen nog geen idee wat mij te wachten stond en kon het alleen maar omarmen. Just go with the flow…
Bōcha Lunchstore bestond afgelopen eind april net één jaar en in augustus ging de eerste momtobe bij Sencha met verlof. Vanaf dat moment was het een rollercoaster van doorgaan, omschakelen en brandjes blijven blussen. Normaal waar ik goed met deadlines om kon gaan, haalde ik juist veel voldoening uit creatief handelen. Maar nu had ik daar helemaal niet de tijd voor om daarbij stil te staan. En toen realiseerde ik me iets…. Na de coronaperiode, toen alles weer open mocht, gingen de zaken ontzettend goed. We hebben nog nooit zo’n goed jaar gehad. Maar met mij ging het toen niet goed. Ik was leeg, voelde geen vreugde meer en geen voldoening. Ik was vooral moe en snel geprikkeld. En dat ene stemmetje dat maar bleef terugkomen: “stel je niet aan, wees blij dat de zaken goed gaan, het had zoveel erger gekund.” Ik voelde me sterk verantwoordelijk voor mijn medewerkers, maar vergat mezelf. Totdat Godfried er dit keer écht iets van zei: ik moest hulp zoeken. Wat veel mensen niet zien, is dat je op je werk prima een rol kunt vervullen. Je zet een masker op en gaat door. Maar thuis, en in je sociale leven, begint het te wringen. Ik kreeg hulp en daarmee nieuwe inzichten en handvatten. Ik leerde praten vooral met Godfried, hulp vragen en stap voor stap meer loslaten. In mijn generatie (Vietnam) praat je niet, je gaat door en vertrouwt erop dat het vanzelf wel goedkomt. Maar soms is doorgaan juist niet de oplossing. Ik ben tot op heden alleen maar gefocust geweest op de toekomst en op hoe ik dingen kan oplossen. Ik kom nu eigenlijk tot het inzicht dat dit altijd zal gebeuren: zowel positieve als minder positieve dingen zullen altijd onderdeel blijven van dit proces. Laatst sprak ik een hele oude kennis die mij nog kent van toen ik 15 was ik ben nu inmiddels bijna 43. Hij vroeg hoe het met me ging. Als een waterval vloeide alles eruit…Het enige wat hij zei was… ben jij niet ongelooflijk trots? Tuurlijk heb ik dat wel vaker gehoord, maar deze keer bleef het bij me hangen. En ja, dat ben ik! Trots dat ik me meer heb weten open te stellen om dit samen te dragen. Dat Bōcha door Haye wordt gerund met een mooi, jong en dynamisch team, want een nieuw team opbouwen doe je niet even. Trots op Hannah, dat zij Sencha goed bij elkaar wist te houden. En trots op Edmee haar grote verantwoordelijkheidsgevoel, die SweetLAB altijd wist draaiende te houden. Soms besef je niet, als je alleen maar doorgaat, wat je al hebt. En wij hebben drie gezonde zaken met elke een ontzettend fijn, betrokken team die dit met ons draagt. Onze energie gaat naar het hier en nu en naar het werken aan de kwaliteit van leven, daar doen we het voor.
Dus 2026: we are ready! We nemen iedereen op sleeptouw en af en toe zij ons maar — we zijn er klaar voor 💪
