30/07/2024
‘
Tekst Marijn Ruhaak Foto Jonne Lucia
Ik word de oudste patatbakker van Nederland’
De Jan Tooropstraat gaat op de schop en dat betekent dat Abi Patat na 27 jaar zijn deuren moest sluiten. Vanuit zijn tuinhuis broedt Abi op nieuwe plannen: ‘alleen ik bepaal wanneer ik stop.’
In het tuinhuis van Abi (echte naam Selahattin Vural) is het stil. Te stil, als het aan de misschien wel populairste patatbakker van de stad ligt. ‘Ik wil verhalen kunnen vertellen. De snackbar was mijn podium. Nu ben ik een acteur zonder publiek’, zegt Abi. Behalve dat Abi prijswinnende patat bakt, staat hij bekend als grote wijkverbinder. Daar kreeg hij in2018 zelfs de Amsterdamspeld voor. ‘Mensen voelen zich veilig bij mij’, vertelt Abi. ‘Welke leeftijd, kleur, nationaliteit of religie je ook hebt, Abi is er voor iedereen.’ Klanten krijgenniet alleen mayo bij hun patatje, Abi strooit ook met wijze lessen. Vandaar zijn bijnaam patatfilosoof. ‘Als kleine ondernemer heb je een sociale functie’, vindt hij. ‘Als je hetmoeilijk hebt of eenzaam bent, kun je naar de psycholoog.Maar je kunt ook bij mij een patatje halen. Dat is veelgoedkoper en net zo effectief.’
�Eerste allochtoon�Vroeger waren er meer ontmoetingsplekken in de buurt. ‘Erwas een slager, groenteboer, bakker en een bruine kroeg waar je even een praatje kon maken. Allemaal Nederlandse ondernemers’, vertelt Abi. ‘Ik was hier de eerste allochtoon.’ In 1997 namen Abi en zijn vrouw Fatma de Hollandse bakkerswinkel aan de Jan Tooropstraat over, de bakker bleef het brood leveren. Of ze verstand hadden van krentenbollen en volkorenbrood? ‘Totaal niet’, lacht Abi. ‘Ik had best wat te bewijzen tussen al die Nederlandse ondernemers. Maar zo ben ik, neus dicht en springen.’ De eerste jaren vlogen de broden over de toonbank.
Iedereen eet patat
Toen de autochtone bewoners vertrokken, transformeerde de buurt langzaam in een probleemwijk. ‘Van het gevarieerde winkelaanbod bleef weinig over. Voor meergranenbollen en tarwebrood was weinig animo.’ Abi koos eieren voor zijn geld en toverde zijn zaak om in een snackbar. Want, zo zegt hij: ‘iedereen eet patat’. Er was inderdaad voldoende klandizie,maar er braken grimmige tijden aan. Een Molotov-cocktailzette de zaak in vlammen en de geweldsdelicten volgden elkaar op. ‘Gelukkig heeft de buurt nu weer een gezellige dorpscultuur’, zegt Abi. Aan opgeven heeft hij nooit gedacht.‘Ik word de oudste patatbakker van Nederland. Niemand anders dan ikzelf beslist wanneer ik stop.’
Nieuwe plannen
Ook nu is stoppen geen optie. ‘Over een paar jaar ga ik op mijn oude plek in een nieuw pand verder, maar in de tussentijd wil ik een patatkeet op de hoek van de straat.’ De vergunningsaanvraag ligt al bij de gemeente. ‘De buurt heeft Abi nodig en Abi zijn publiek.’ Nu hij zijn verhalen niet kan vertellen, schrijft hij ze op. Teruggetrokken in zijn tuinhuiswerkt hij aan twee boeken. Eén over hoe zijn vader als gastarbeider naar Nederland vertrok, één over zijn eigen geschiedenis. Bovnedien verschijnt in mei Janna Grosfeldsdocumentaire over Abi Patat. ‘Prachtig’, vindt Abi dat. ‘De première gaan we samen met de buurt vieren.’ Tot die tijd blijft hij in zijn tuinhuis. Ik wil niet zien hoe mijn zaak wordt gesloopt.’
