03/07/2017
Leuk zo'n paardenkarretje!!
In het afgelopen half jaar dat we nu met de kar onderweg zijn hebben we al heel wat feestjes mogen "draaien" en waren mooi en erg leuk om te doen. Maar afgelopen weekend was er echt eentje om in te lijsten en met een gouden randje.
Toen ik een week of zes gelegen gevraagd werd om met de kar op het ARGO terrein te komen staan voor de samenloop voor hoop estafette dacht ik, leuk, we gaan weer onderweg. Niet wetende wat het eigenlijk in hield. Ja, iets met het KWF en lopen om geld in te zamelen voor het KWF.
In grote lijnen weet ik tegenwoordig wel wat er gebeurd. We rijden naar de locatie, melden ons bij de organisatie, zetten de kar op z'n plek, rollen het lampenlijntje en het vlaggenlijntje uit, zetten het schemerlampje en bonenmaler op z'n plek en stoppen de stekker in de daarvoor aangewezen paddestoel. Sascha haalt wat boodschapjes bij de lokale supermarkt, wat te drinken, fruit en steevast twee bakjes sla. We "draaien" het feestje en ruimen daarna alles weer op en gaan naar het volgende feestje.
Zo ook afgelopen zaterdag. Ik haalde de paardenkar van stal, maakte deze klaar voor de winkel en omdat Sascha nog wilde sporten reden we om half een weg. Het enige wat zou veranderen is dat dit een 24uurs feestje zou gaan worden. Nou ja, 24 uur, 24 uur zouden wij niet volhouden. Op het ARGO terrein aangekomen voerden wij onze rituelen uit en begonnen we met koffie schenken. De middag ging goed, de koffie liep goed door en er was voldoende animo. Rond een uur of acht hield Sascha het voor gezien. Ze had afgesproken om met vriendinnen naar het Zomercarnaval te gaan dus vanaf dat moment stond ik er alleen voor. Of alleen, met zeker 400 wandelaars. De avond viel en langs het parcours werden aan weerskanten kaarsjes neergezet met een papierenzak er om heen met een persoonlijke boodschap of prachtige tekening erop.
Eigenlijk had ik ook min of meer afgesproken om naar het Zomercarnaval te gaan. Dat wil zeggen, mijn allergrootste liefde had afgesproken met haar beste vriendinnetje en ik zou dan Jaap even een dikke kus gaan brengen en mijn allergrootste liefde een dikke knuffel. Om elf uur zat ik nog vol in de koffie, dus stuurde ik mijn allergrootste liefde een berichtje dat ik het niet meer ging redden en of ze de groeten wilde doen aan haar allerbeste vriendinnetje. Jaap stuurde ik een berichtje dat ik een jaartje oversloeg en tot morgen. Van Jaap kreeg ik een duimpje omhoog terug en mijn allergrootste liefde wenste mij succes! Waarop ik weer reageerde met dank je wel, komt goed.
Ik besloot de hele nacht te blijven, ik dacht jullie 24 uur, ik 24 uur!! Het werd een nacht om nooit te vergeten. En het was niet het gesprek over je moet het boek van Tony Crabbe eens lezen met de titel "nooit meer te druk". Wat ik overigens wel besteld heb en als zeer prettig gesprek ervaren heb. En het was ook niet het gesprek met de jongens van Warboel dat ze wel een nieuwe hoofdpiet in mij zagen bij hun theatershows zometeen in november in Amphion. Wat ik overigens wel een hele eer vind om te mogen doen. Nee, het waren de gesprekken van mensen die hun geliefde, familielid of vriend waren verloren aan deze vreselijke ziekte. Allemaal met hun eigen verhaal, allemaal met hun eigen emotie. Het bakje koffie veranderde gaandeweg de nacht in een bakkie troost. Ik ben heel dankbaar voor deze gesprekken en besef mij eigenlijk dankzij jullie hoe teer het leven eigenlijk is.
Om kwart voor drie was het rustig, iedereen probeerde wat te slapen en alleen de wandelaars liepen nog hun rondjes bijgeschenen door de duizenden kaarsjes. Ik ben eens rustig gaan zitten op het opstapje van de kar, een houten kistje waar normaal het snoer in ligt. Met de kont op het kistje en diep, diep in de nacht zat ikzelf eens na te denken over alle gesprekken en over wie ik zelf ben verloren aan deze vreselijke ziekte. Recentelijk nog Joop Sars die ik een laatste eer mocht bewijzen om nog een keer op Joop te proosten. Ik moest denken aan mijn allergrootste liefde, die ik nu niet meer heb, maar waar ik goddank wel weer een beetje contact mee heb. En dat ze altijd mijn allergrootste liefde zal blijven. Met een rilling over mijn rug en tranen in mijn ogen kwam de zon weer op. Om kwart over vijf schonk ik weer mijn eerste bakje koffie in aan een wandelaar die er net twee uur op had zitten.
De dag vorderde, om tien uur kwam Sacha er weer bij en om twee uur moest ik heel even met het hoofd tegen het aanrecht en zittend op een stoel de ogen dicht doen. Jullie 24 uur, ik 24 uur!!
Uit de grond van mijn hart wil ik graag zeggen, dank je wel, dank je wel voor de gesprekken, dank je wel voor de opbeurende woorden en dank je wel dat jullie mijn leven mooier hebben gemaakt. Het voelde voor mij als een warme deken. Soms is het nodig om van de gebaande paden af te wijken om nieuwe paden te vinden.
Ik vond het een eer om te mogen doen.
Dikke knuffel,
Robbert
