Omega uitvaartzorg

27/12/2024

Even op de 2e foto klikken om de gehele tekst te lezen :-)

24/12/2024

In de vroege ochtend stap ik in mijn auto. Het is nog donker en er is geen mens op straat te bekennen. Niet zo verwonderlijk, het is namelijk eerste kerstdag. Ik ben onderweg naar een familie die ik een aantal jaren geleden ook ontmoette bij een overlijden. Het telefoongesprek van even daarvoor begon de oudste dochter met: ‘Sorry Susanne, maar ik vrees dat je bij een andere familie aan het kerstontbijt terecht komt dan je had gepland. Onze moeder is overleden.’ We praatten nog even verder en ze besloot met: ‘Kom je hier naar toe? We zijn er allemaal.’ En zo rijd ik door een wereld die gehuld is in stilte en zich niet bewust van wat zich achter de voordeur waar ik naar onderweg ben, heeft afgespeeld. Dat gegeven blijft me, zelfs na heel wat jaren, intrigeren. Net als de magie van die ‘slapende wereld’ iets heel bijzonders blijft hebben voor mij. De drukte van alle stemmen, als ik eenmaal binnenstap bij de familie, staat daarmee in een groot contrast. Oudste dochter neemt zoals ik me van haar herinner doortastend het initiatief: ‘Jongens! Even….zullen we even centraal?’ De woonkamer is vol, maar de gesprekken verstommen. Er wordt een stoel voor me gezocht en op een goed zichtbare positie gezet. Inwendig moet ik glimlachen; voor een volle aula spreken voelt minder ‘bekeken’ dan de twintig paar ogen die nu op me gericht zijn. ‘Zal ik je even in vogelvlucht meenemen door de tijd die je gemist hebt vanaf de laatste keer dat je ons zag?’ vraagt de zoon me. Ik maak een handgebaar om hem uit te nodigen te vertellen. Hij benoemt dat ze zo onder de indruk waren van hoe hun moeder haar leven weer opgepakt had, na het overlijden van hun vader, hoe ze genoot van de achterkleinkinderen die geboren waren en hoe zelfstandig ze bleef. Enkele maanden geleden sloeg het om. Ze begon te kwakkelen met haar gezondheid en ook mentaal ging er een knop om. ‘Ik wil wel naar jullie vader.’ had ze gezegd. Zijn stem bibbert even als hij me vraagt: ‘Snap je dat we haar dat gunden? Het is goed zo.’ Zijn jongste zus kijkt liefdevol naar hem. Als hij stilvalt zegt ze: ‘Mama blijft deze dagen, net als papa, gewoon thuis. We hebben al wat voorbereidingen getroffen, kom maar mee.’ Ze wenkt me richting de deur van de hal. Achter ons komen de gesprekken weer op gang en wordt koffie geschonken bij de plakken kerstbrood die op tafel staan. Als mevrouw even later in haar eigen slaapkamer is opgebaard, komen de kinderen en kleinkinderen om de b***t even bij haar kijken. ‘Het heeft toch wel iets bijzonders,’ zegt de zoon als hij naast me staat. ‘Dat ze precies op deze dag de cirkel van haar leven rond kon maken, met ons allemaal in haar nabijheid, precies zoals ze het met kerst het liefste had.’ Als ik later de straat uit rijd zie ik achter de verschillende ramen families aan tafel zitten. De stilte van de vroege ochtend is in het niets verdwenen. De zin waarmee de oudste dochter het telefoongesprek begon, schiet weer even door mijn gedachten en ik kan alleen maar denken: wát een mooie familie om bij aan het kerstontbijt terecht te komen.

22/10/2024

Op verzoek van een familie die ik mocht begeleiden en die zelf geen Facebook hebben:

Wie weet een huis voor Minet en Scooter?

Vanewege het overlijden van onze moeder zoeken wij een nieuw baasje voor haar twee katten, de zusjes Minet en Scooter. Aangezien ze zeer aan elkaar gehecht zijn willen we hen graag samen plaatsen.

Minet is een pittige poes die luid en duidelijk met je communiceert. Ze heeft een onafhankelijk karakter en is een echte buitenkat. Door een ongeval mist Minet haar staart maar is verder kerngezond.

Scooter is eerder angstig en moet je echt voor je winnen. Zij heeft een aanhankelijk karakter en blijft het liefste bij huis en tuin. Ook zij is gezond.

Beiden katten zijn erg aanhalig en zitten graag op schoot. Bij onze moeder sliepen ze zelfs op bed.

Minet en Scooter zijn geboren in 2006, kerngezond en hebben geen bijzonder voedsel nodig. Ze zijn beiden gesteriliseerd, geënt en gechipt.

De poezen wonen aan de Kolonieweg in Havelte en zijn liefdevol groot geworden. Aangezien wij veel van hen houden hopen we een thuis te vinden dat bij ze past en waar hun nieuwe baasje net zo van hen genieten kan zoals onze moeder dat deed.

Heb je Interesse, of ken je iemand waarbij ze kunnen passen? Neem dan contact op met Yolande Wientjes, [email protected].

25/05/2024

Je uitvaart PERSOONLIJK maken. Een term die we steeds vaker horen. Maar hoe doe je dat?

Dit weekend, 25 en 26 mei, tussen 13.00 en 17.00 uur, tijdens Havelte Buitengewoon laat ik je graag zien hoe je daar vorm aan kunt geven, met het drukwerk dat wordt gekozen.

Natuurlijk vertel ik ook graag over de prachtige voorbeelden die ik in de praktijk heb ervaren. Denk aan een uitvaart op een rondvaartboot, vervoer met paard en wagen, of een uitvaart in de eigen tuin.

Heb je andere vragen, over bijvoorbeeld verzekeringen, natuurbegraafplaatsen of kosten: Stel ze gerust! Ik ontmoet je graag bij Wijngoed Havelte.

18/05/2024

15/12/2023

We waren in een ver verleden samen vrijwilliger bij een groot evenement. In de tweede week van december ligt er steevast een kaart met lieve wensen van haar op mijn deurmat. Ook dat jaar was die er. Enkele dagen later klinkt haar stem door de telefoon. ‘Ik bel niet voor de gezelligheid deze keer.’ Zoals ik haar ken praat ze als een waterval door. Die ochtend hebben ze te horen gekregen dat haar moeder stervende is. De emotie in haar stem onderdrukt ze. Ze switcht snel van onderwerp. ‘Susanne moet je horen, ik heb gesproken met de directeur van het huis waar mijn moeder woont. Er is een kleine theaterzaal voor de bewoners en daar wil ik het afscheid. Hij vindt het goed, maar wil niet betrokken worden bij de organisatie.’ Ik zie haar weer helemaal voor me in haar rol tijdens het evenement waar ik haar ontmoette: gedreven, vanuit een diep verlangen om de dingen juist te doen. Ze is voor het eerst tijdens ons gesprek heel even stil. ‘Wil jij me helpen?’ Voor ik kan antwoorden vertelt ze ononderbroken verder over alle ideeën in haar hoofd. Ik zeg, midden in een zin van haar, nadrukkelijk haar naam en dan: ‘luister heel even naar me.’ Ik hoor een giecheltje aan de andere kant: ‘Je kent me, hè?’ Dan vertel ik dat ik haar zal helpen om aan al die mooie plannen uiting te geven. Heel voorzichtig vraag ik: ‘Hoe is het voor je om je moeder los te moeten laten?’ Dan is de ‘regelaar’ opeens even verdwenen. ‘Het is zo moeilijk.’ snikt ze. ‘Mijn moeder was er altijd en straks niet meer.’ Na het overlijden van haar moeder belt ze me. Samen bereiden we het afscheid voor. Het zijn de donkere dagen voor kerst, maar zij benadrukt dat ze haar moeder nog één keer in het licht wil zetten. Onze samenwerking is als vanouds vertrouwd. Wanneer we de dag voor het afscheid met de directeur in de theaterzaal staan, is het eerste wat hij zegt: ‘Ik zal zorgen dat de kersboom weg gaat.’ Zij en ik kijken elkaar aan. ‘Niet nodig denk ik.’ Zeg ik. En zij vult aan: ‘Nee, mooi laten staan, juist precies goed, mijn moeder was dol op de feestdagen.’ En zo staat de kist van haar moeder tijdens het afscheid op het podium, naast de kerstboom, omringd door kaarsjes, nog één keer in het licht.

30/11/2023

Een beetje verlegen van aard was hij als jongetje en zichzelf laten zien vond hij best moeilijk. Misschien omdat hij opgroeide in een hardwerkend boeren gezin. Aanpakken werd hem met de paplepel ingegoten. Iedereen moest meehelpen om in het levensonderhoud te kunnen voorzien. De boerderij was echter ook de plek waar hij zich geborgen voelde. Zijn ouders verhuisden naar het huisje naast de boerderij toen ze ouder werden en hij nam het bedrijf over.

Later liet hij de landbouw over aan zijn zoon en legde zich toe op het kweken van gewassen in kassen. Uren kon hij er doorbrengen, alleen of samen met zijn vrouw. Hij kweekte er al courgettes toen geen mens in Nederland daarvan nog gehoord had. Aardbeien en bessen stonden op een kraampje voor het huis, tot hij bedacht dat hij zijn producten ook aan kon bieden op markten en bij campings in de buurt. Het bleek een gouden greep. Zijn mooie, pure producten bleken de ideale manier om ongedwongen in contact te komen met mensen. Hij genoot ervan en had de meest mooie gesprekken met wildvreemde mensen als hij door de regio trok.

De tijd haalde hem in en met de jaren kwam het moment dat zijn vrouw en hij verhuisden naar een woongelegenheid waar meer zorg beschikbaar was. Langzaam kwam hij steeds minder op de boerderij, die door hun zoon was voortgezet, maar nog altijd was hij er graag. Hij vond het heerlijk om een klusje te doen, om bezig te zijn en zijn familie om zich heen te hebben.
Toen hij op respectabele leeftijd overleed was het vanzelfsprekend dat hij de dagen tot aan zijn afscheid op de boerderij zou zijn. In de geborgenheid van die door hem zo geliefde plek kwamen nu uit de hele regio mensen naar hém. In de prachtig aangeklede schuur was koffie met iets lekkers voor iedereen en vertelden foto’s op de achtergrond zijn levensverhaal. Bovenal was er, zoals het altijd was geweest, ruimte om ongedwongen in gesprek te zijn, maar nu met zijn gezin.

20/07/2023

Voor alle mensen die ik in de afgelopen jaren heb mogen begeleiden, die de durf hebben om tóch te gaan…. op vakantie zonder…..

13/06/2023