20/03/2026
Op zijn Anneveens:
Café La Porte is niet meer.
Net als de Dom in Utrecht, de wind tegen op de fiets en koffie die altijd nét te heet is als je haast hebt. Zo’n plek was Café La Porte in Meppel. Recht tegenover het station, dus je kon er eigenlijk niet omheen. Letterlijk niet, maar vooral figuurlijk niet.
En nu dus wel.
La Porte is niet meer.
Klaas en Gery stoppen. Gezondheid. Dat is zo’n woord waar je niks tegenin brengt. Geen discussie, geen tegenbod, geen “nog één rondje dan”. Gewoon klaar. En eigenlijk weet iedereen: dat is zoals het moet. Maar ja… zo voelt het natuurlijk niet helemaal.
Want La Porte was niet zomaar een café.
Het was zo’n plek waar de blues niet gespeeld werd, maar gewoon aanwezig was. Alsof ’ie al in de vloer zat. Gitaren die nog even gestemd werden terwijl iemand aan de bar zei dat het vroeger beter was. Versterkers die bromden alsof ze ook een mening hadden. Stemmen die eerst schraapten en daarna ineens precies goed zaten.
Daar stond je dan. Met een biertje. Te kijken. Te luisteren. Te denken dat dit eigenlijk precies is wat een café moet zijn.
En nu is het stil straks.
Barrelhouse heeft nog afscheid kunnen nemen. Alsof het zo moest zijn. Nog één keer alles geven. Nog één keer die zaal vullen met dat geluid waar geen app, geen playlist en geen algoritme tegenop kan.
En daarna… stilte.
Voor Meppel is het een verlies. Voor treinreizigers die even dachten “nog eentje dan” ook. Voor toeristen die per ongeluk iets echts vonden misschien nog wel meer. En voor de blues in Nederland… tja, die verliest weer zo’n plek waar het niet ging om perfect, maar om echt.
En ergens zit er dan zo’n bejaarde uit Utreg (ik noem geen namen) een beetje voor zich uit te kijken en te denken:
“Daar had ik nog wel een avondje willen staan. Gewoon. Met een biertje. En een beetje muziek.”
Klaas en Gery, het is goed zo. Echt.
Maar jemig… wat gaan we dat missen.
Dank jullie wel.
Geschreven door onze vriend Anne Veen uit Utrecht.