31/07/2020
1 jaar na De Luifel.
366 dagen geleden draaiden wij de deur voor de laatste maal op slot na een fantastisch slotfeest en sloten we ruim een kwart eeuw delen van lief en leed met heel veel dierbare gasten en vrienden. Met gemengde gevoelens ook. Blij, dat er een nieuwe tijd aanbrak met wat meer regelmaat, maar verdrietig, omdat ik een memorabele tijd afsloot. En ook een gevoel van falen, dat wij het niet verder voort konden zetten. En ook een schuldgevoel naar alle vaste gasten en toevallige voorbijgangers, die nu hun vertrouwde stekkie kwijt waren.
Het afgelopen jaar is heel hectisch geweest. Uiteindelijk hebben we moeten besluiten het pand, waarin zoveel gedenkwaardige momenten zijn geboren, te verkopen en de verbouwing uit handen te geven. Uiteindelijk bleek het een hele mooie oplossing te zijn, waar wij nooit aan hadden gedacht en waardoor de gedane investeringen niet voor niets zijn geweest. Wel duurt het nu wat langer voor we terug kunnen, maar we zitten op een mooie stek. Een fijn onderkomen in de pastorie aangeboden door hele fijne mensen. Wij dachten tot het einde van de verbouwing en dat dacht het parochiebestuur, dat zo vriendelijk was ons de pastorie als vervangende woonruimte aan te bieden, ook. Maar helaas gooit de brandweer roet in het eten en keurt het pand niet goed voor bewoning. Dus nu zijn we op zoek naar een nieuwe stek. Er zijn al een aantal opties in het zicht, maar die zijn allemaal buiten het Westland. Dus mocht iemand iets te huur hebben, dan houden wij ons aanbevolen.
Wat wel een dingetje werd was de coronacrisis. Ook wij behoren tot de risicogroep en dus is het oppassen geblazen.
Omdat ons sociale leven zich in de afgelopen 27 jaar rondom het café afspeelde was het dus voor mij belangrijk om dat nieuw leven in te blazen. Helaas is daar niet veel van gekomen. Het contact met de meeste stamgasten is verworden naar een ‘ hallo, hoe gaat ie?’ en even een praatje over de ontwikkelingen, als ik iemand op straat of in een winkel toevallig tegen kom. Maar er zullen best betere tijden aankomen om daar mee verder te gaan. Gelukkig zijn er nog wel een aantal contacten over gebleven.
Waar ik wel mee worstelde, waren de sollicitatieafwijzigingen, want )a, er moet gewoon brood op de plank en rentenieren is iets te hoog gegrepen. ‘U past niet het het profiel van de functie’. Jaja. Dat is dus gewoon een nette manier om te zeggen, dat ik te oud ben. Bij Sandd hadden ze geen moeite met mijn leeftijd en werd ik direct aangenomen. Helaas bleek de wijk waar ik voor solliciteerde al bezet te zijn, maar er was er nog een in Monster. Het bleek het buitengebied te zijn. 2 X per week 30 km fietsen en lopen. Ik vond het heerlijk. De wind en de regen konden mijn humeur niet naar beneden krijgen. Enige minpuntje was het aantal uren Slechts 10 per week en mijn ongeluk om regelmatig te vallen.. Dus ik had al aangegeven, dat ik zou vertrekken als ik iets leuks vond met meer uren. En wat bleek, binnen 1 maand werd ik aangenomen bij Marians Kookwereld. Ik heb het er fantastisch naar m’n zin en ik hoop dat ik nog een aantal jaren mee kan draaien.
Henk is via het rijden voor Hello Fresh en AH uiteindelijk bij Flora Holland terecht gekomen. Eerst via het uitzendbureau en nu in een vaste aanstelling als orderpicker. Hier had Corona zeker zijn invloed op. Toen in de eerste weken de veiling te kampen kreeg met een instortende bloemen-en plantenmarkt, werden alle uitzendbureaus eruit gegooid. Echter al snel kwam er een herstel en mocht ook Henk weer aan de bak. Binnen een week, nadat hij weer voor het uitzendbureau aan de slag kon werd hij door Flora Holland benaderd of hij in vaste dienst wilde. Daar hebben we die dag natuurlijk op geproost.
Al met al gaat het dus best goed met ons. Nu nog wat meer bewegingsvrijheid en dan is het leven compleet. Al is dat wel zonder de twee oudste poezen die ongeveer 1 jaar na elkaar overleden. Gelukkig is Funny (poes 3) pas 7, dus daar mogen we hopelijk nog veel jaren van genieten..
