04/05/2026
Soms begint verbinding gewoon bij één iemand die zegt: we gaan het doen.
Wies Hoogkamp is zo iemand.
Tijdens de Ouder & Kind Ochtend zien we elke week wat dat betekent: ouders die elkaar ontmoeten, kindjes die samen spelen en gesprekken die vanzelf ontstaan 💛
Gewoon een plek waar je binnenloopt, zonder verplichtingen.
Als Medemens 2025 laat Wies zien hoe waardevol dat is — en hoe iets kleins kan uitgroeien tot iets dat echt verschil maakt in de wijk.
👉 Kom je ook eens langs op vrijdagochtend? Je bent van harte welkom.
Eind vorig jaar zijn vijf inwoners van Zutphen benoemd tot Mede Mens 2025: Frans Manders, Wies Hoogkamp, Clasien Burkels, Ben Peters en Corrie Satter. De benoeming is geen prijs, maar een erkenning én een aanmoediging: om goed te blijven doen, anderen te inspireren en de beweging van medemenselijkheid in de stad verder te laten groeien. Vandaag leren we één van hen nader kennen. Deze vierde Zutsens over de 5 Mede Mensen gaat over Wies Hoogkamp, de vrouw die een gemis in de buurt omzet naar een initiatief.
Soms begint iets groots gewoon met een klein gemis. Met Wies Hoogkamp zit ik aan tafel bij mijn geliefde plek in Café Hotel de Prins. Nuchter, direct en zonder poespas. “Ik ben Wies, woon in Zutphen. En ja, ik ben import,” zegt ze met een lach. Geboren in Schiedam, maar voor de liefde verhuisd. “Op mijn negentiende. Dat was nog acceptabel qua afstand.” Inmiddels woont ze al langer in Zutphen dan ooit in haar geboorteplaats. Grappig hoe dat werkt.
Wies is zo iemand die niet eindeloos blijft zoeken naar waar ze thuishoort. Ze probeert, voelt en als het niet past, beweegt ze door. De zorg was nooit haar plek, ook al werd ze er een beetje in geduwd. “Ik wilde gezelligheid. Niet in een soort kippenhok zitten.” Dus probeerde ze van alles: pabo, multimedia design, van alles een beetje. Tot ze bij een telecomwinkel belandde. Elf jaar lang. “Klein team, beetje techniek, verkoop… maar vooral gezelligheid.” Daar zat ze goed. Tot het leven een andere afslag nam.
Want kinderen krijgen bleek niet vanzelfsprekend. Zeven jaar, zeven IVF-trajecten. Nederland gaf op, Duitsland niet. “Daar kijken ze gewoon naar de persoon.” En met succes: drie kinderen. “Dure kinderen,” zegt ze droog. Maar vooral: enorm gewenst. Het verklaart ook haar keuze daarna. Wies werd fulltime moeder. Bewust. Aanwezig. Er zijn.
Maar ergens knaagde er iets. “Je zit thuis met een kind en denkt: en nu?” vertelt ze. Ze miste herkenning, contact met andere ouders. Dus ging ze op zoek. Oudercafés, ontmoetingen. En toen haar kinderen wat ouder werden, draaide het om. Niet meer zoeken. Maar doen. In haar wijk, De Leesten, viel het haar meteen op: weinig verbinding. Mensen die hun buren niet kennen. Iedereen druk, iedereen op zichzelf. “Daar kon ik niet tegen.”
Dus begon ze klein. Halloween in de straat. Wat moeders bij elkaar. Gewoon iets leuks organiseren. En toen gebeurde het: 600 mensen kwamen opdagen. Geen plan. Geen draaiboek. Wel een wijk die blijkbaar zat te wachten. TDat was het moment waarop iets klikte. Sindsdien is Wies niet meer gestopt. Oud-kind ochtenden, paasevents, kleedjesmarkten, grote wijkdagen met springkussens en sport. Alles laagdrempelig. Alles gratis. “Het moet voor iedereen toegankelijk zijn. Anders doen we het niet.”
Wat ze bouwt, is meer dan activiteiten. Het is een plek. Een gevoel.
Een bouwkeet bij een skatebaan werd hun wijkgebouw. Niet mooi, wel van hen. Daar komen ouders samen. Kinderen spelen. Gesprekken ontstaan. Soms over opvoeding, soms over helemaal niks. En juist dat “niks” is belangrijk. “Dat mensen elkaar herkennen op straat. Even hallo zeggen. Dat is de bijvangst.” Wat Wies bijzonder maakt, is dat ze niet wacht op systemen. Ze gebruikt ze waar nodig, maar laat zich er niet door tegenhouden. Bureaucratie? Regelt iemand anders in het team. Zij focust op wat er wél kan.
En ondertussen bouwt ze ook nog haar eigen bedrijf. Websites, social media, video. Werken wanneer haar kinderen op school zijn. Want dat blijft prioriteit één. “Ik doe alles voor mijn kinderen.” Toch is wat ze doet ook voor heel veel andere mensen van waarde. Dat bleef niet onopgemerkt. Ze kreeg een onderscheiding. Inclusief geldbedragen € 750. Wat ze daarmee deed? Ze gaf het weg. Aan José. “De oma van de wijk.” Vrijwilliger, organisator, stille kracht. “Als iemand het verdient, is zij het.” Het zegt alles. Wies hoeft niet op een podium. Geen spotlight. Maar ze wil wél dat het werkt. Dat mensen elkaar vinden. Dat kinderen iets te doen hebben. Dat een wijk leeft. En misschien is dat precies waarom het lukt. Omdat het niet bedacht is. Maar gevoeld. En gewoon… gedaan.
Frank Mossink
𝘐𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘨 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘮 𝘡𝘶𝘵𝘴𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘶𝘪𝘬 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘪𝘯 é𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘪𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥: 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘵𝘳𝘰𝘰𝘮𝘵, 𝘸𝘢𝘵 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘶𝘳𝘵 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘦𝘭 𝘸𝘢𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘸𝘦𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘨 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯. 𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵𝘪𝘦𝘧 𝘯𝘦𝘦𝘮 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘮𝘦𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘴 𝘩𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯𝘣𝘢𝘳𝘦, 𝘷𝘦𝘳𝘳𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘦𝘯 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘨𝘳𝘢𝘱𝘱𝘪𝘨𝘦 𝘡𝘶𝘵𝘱𝘩𝘦𝘯𝘴𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯. 𝘖𝘰𝘬 𝘨𝘢 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘵𝘦 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘬 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘭𝘦𝘯.
