Pizzeria Palomino

31/05/2025

✨ Z Pizzeria Palomino to nigdy nie było tak, że ktoś wpadał, jadł pizzę i znikał. Z biegiem lat ci „klienci” zaczynali zostawać dłużej – czasem na kawałek, czasem na pogadanie, czasem na wspólne zbieranie krzeseł po zamknięciu.

Byli tacy, co:
– przynosili mi ogórki własnej roboty „żebyś miała coś do obiadu”,
– stali w kolejce i żartowali, że wcale nie przyszli po pizzę, tylko po plotki,
– przychodzili wieczorem i kończyli przy stole, pomagając mi kroić paprykę „bo szybciej pójdzie”.

Nie wiem, kiedy dokładnie to się stało, ale po prostu – z ludzi przy ladzie zrobiła się banda znajomych.

Dziś to koniec tej historii. Nie będzie konfetti, fanfar ani wielkiej imprezy.
Będzie ciasto, trochę sosu, trochę ludzi, kilka uścisków. I pewnie kilka chwil, które zostaną w głowie na długo.

Drzwi są otwarte, jak zawsze. Wpadnij pogadać, kiedy będę kroiła warzywa w szalonym pędzie. Albo po prostu się uśmiechnąć. Nie obiecuję pełnego menu ani wolnych stolików, ale jak zawsze – ser się ciągnie, a rozmowy przy ladzie są najlepsze.

Dziękuję Wam za każdy dzień.
To był piękny kawałek życia – z pieca, z serca i z Wami.

Do zobaczenia, może jeszcze dziś. 💛

🍕 – jednej historii, ale zawsze z sercem.

C.D.N

27/05/2025

Niektórzy mają księgi pamiątkowe. W Palomino jest ścianka – w takim jednym zakątku lokalu, gdzie ludzie wchodzą na chwilę, a zostają na dłużej… przynajmniej słowem.

Kiedyś ktoś coś napisał, potem drugi, potem już poszło.
Dziś ta ściana to nasza własna kronika – pełna śmieszności, złotych myśli, wspomnień i bazgrołów, które czasem tylko autor rozumie.
Ale to wszystko mówi jedno: tu byliśmy. Tu coś się działo.

I jeśli ktoś jeszcze chce się dopisać – jest ostatni moment.
Do soboty można zostawić swój ślad, bo w sobotę jest już ostatni dzień Palomino i na koniec robimy pamiątkowe zdjęcie całej tej dziwnej i pięknej ścianki.

Masz coś do dodania? Zmieścisz się.
Między speed metalem a wyznaniem miłości jeszcze trochę miejsca zostało 😉

25/05/2025

22/05/2025

22/05/2025

Najtrudniejsze były soboty.

Ale i najfajniejsze.

Kuchnia, Piec, Telefon, Goście – wszystko na mojej i moich współpracowników głowie.
A w sali? Czasem trzydziestu, czasem pięćdziesięciu, a raz… siedemdziesięciu ludzi. Przy zamkniętych drzwiach, w środku zimy!

Piwo szło wtedy z ręki do ręki przez całą salę, bo nie było jak się przecisnąć... oblewając przy okazji ludzi.
Kurtki potrafiły mieszać się przy wyjściu – ale każdy wychodził z jakąś. Rano zaczynało się od telefonów w poszukiwaniu garderoby.

Zdarzało się, że zamykałam „o dwudziestej szóstej” – jak to lubiłam mówić. Czasem nawet później.
Czasem po zamknięciu było jeszcze wspólne sprzątanie z gośćmi.
Ktoś zamiatał, ktoś ścierał blaty, ktoś śpiewał przy pracy.

I choć nogi bolały niemiłosiernie, to głowa była lekka – od śmiechu i ludzi, którzy chcieli tu być.

Takie soboty się pamięta. I takich będzie mi brakować najbardziej.

22/05/2025

To znaczy Zapiekanki🤣

22/05/2025

W tym tygodniu zapraszam. Będą zaliekanki😊

21/05/2025

Początek lat dwutysięcznych i seria starych zdjęć. Jeszcze więcej zdjęć w albumach :)

Wcześniej prowadziłam pizzerię w Podkowie Leśnej, ale to właśnie tu – przy stacji WKD w Milanówku – Palomino znalazło swój prawdziwy dom.

Nie przypuszczałam, że zostanę tu aż 25 lat.

Patrząc na te wszystkie stare zdjęcia czuję dumę i wzruszenie.
Pamiętam też siebie sprzed lat – i cały ten kawałek życia, który tu został.

Cały ten wspólny czas to przede wszystkim Wasza zasługa, gdyż to Wy do mnie tłumnie przychodziliście. To Wy stworzyliście ten klimat integracji wszystkich gości, bez względu na wiek. To Wy stworzyliście to kultowe miejsce. Dzisiaj, choć serce się ściska, to wdzięczność jest wielka.

Jeżeli macie w swoich albumach lub telefonach zdjęcia z Palomino którymi chcecie się podzielić, wklejcie je proszę w komentarzach.

Dziękuję. Naprawdę.🙏🫶

P.S. Jeszcze jestem. W tym tygodniu wpadajcie w czwartek, piątek i niedzielę.

17/05/2025

Kilkanaście lat temu wszedł do mnie nieśmiały chłopak.
Zamówił pizzę. Czekał na dziewczynę.

To była ich pierwsza randka – tutaj, w Palomino.

Wtedy mówiono, że to „knajpa zakochanych”. I coś w tym było, bo między nimi od razu zaiskrzyło.

Minęło trochę czasu.

Wzięli ślub (tak, byłam!).

A dziś przychodzą z dziesięcioletnim synem.

Siedzą przy tym samym stoliku. On zamawia margaritę, jak wtedy. A ojciec nachyla się do syna i mówi:

„Jak kiedyś będziesz chciał zbudować coś z dziewczyną – zacznij od tej pizzerii.”

I wtedy czuję, że wszystko miało sens.

Dla takich chwil piekłam pizzę przez 25 lat.

Masz swoją historię z Palomino? Zostaw ją tu, proszę.

16/05/2025

Kochani !!!

Po 25 latach zamykam moją pizzerię.
Nie będzie wielkiego pożegnania. Dzisiaj jestem ja i mój piec.
Ale zanim zgaszę światło po raz ostatni, chcę Wam coś powiedzieć:

To nie była tylko pizza. To były Wasze pierwsze randki, obiady po pracy, urodziny dzieci, spotkania po latach, karaoke, imprezy, tańce.
Dziękuję, że ten lokal stał się częścią tylu małych i wielkich chwil.

Do 31 maja jestem tu jeszcze – od czwartku do niedzieli.
Jeśli chcecie się pożegnać, pogadać, przypomnieć coś – drzwi są otwarte.

Wasza Ula ...

24/04/2025

Witam serdecznie. Zapraszam do Palomino. Pizza,, Grzybek '' jest pyszna.