05/11/2026
Wstyd. A pod nim tyle się dzieje.
Najpierw wrażenia w ciele, czasem zabierające gdzieś daleko.
Nagle stajemy się znowu dziećmi, które pragną akceptacji. Zapewne jeszcze nie znają tego słowa, a już czują jego głód.
Poczucie niedopasowania, inności, bycia gorszym, niewygodnym.
Chcemy to rozpuścić. To boli.
Zmieniamy się, dostosowujemy, stajemy się kimś innym. Łatwiej strawnym.
W ciele pojawia się skurcz, usztywnienie, może ciężkość. Potem mobilizacja, żeby coś zrobić, żeby już tego nie czuć.
Za tym idzie cenzura, retrofleksja, skurczenie.
Ekspresja ginie. A jak już jest, to musi być jakaś. Najlepiej ładna.
Nie dla nas. Dla innych.
Może dla niej. Dla niego.
Może czytając to, widzisz tę osobę.
Chcemy przynależeć, chcemy akceptacji, chcemy być bezpieczni.
To ważne. Pierwotne. Niemal zwierzęce.
Wstyd wydarza się w relacji. I w upragnionym kontakcie.
Mocno przenika w nasze „ja” i sprawia, że wychodzimy do świata skurczeni, przebrani. Może ładni, grzeczni i przyjemni w kontakcie.
Ale też bardzo zmęczeni.
Zmęczeni skanowaniem otoczenia. Kontrolą. Ciągłymi decyzjami, co pokazać, a co ukryć.
Wypełnieni po brzegi zatrzymaniem.
A pod spodem wciąż ta pierwotna potrzeba. Kontaktu. Bliskości. Relacji.
Potrzeba, na którą czasem nie mamy już siły. Tak bardzo jesteśmy zmęczeni naszymi rolami.
Nie pokazując się innym w swoim „niedoskonałym” pięknie, nie możemy naprawdę się dotknąć. Zobaczyć.
Spotkajmy się w kręgu.
Ze wstydem, który przyjęty, może choć odrobinę zmięknie.
W akceptacji siebie nawzajem.
Krąg | Wstyd
27 listopada | 19:00–21:30
Marta i Sasha
Vidalenta Studio & Caffè