Tomasz - tata, który pisze bajki

29/05/2026

Córka właśnie dała nauczycielce prezent, którego ja bym nie wymyślił.

Zaczęło się zwyczajnie — ładna pogoda, nie chciałem żeby siedziała przed ekranem. Zaczęliśmy drukować bajki żeby czytać na dworze, w parku, gdziekolwiek.

Aż pewnego dnia spojrzała na wydruk i powiedziała:
„Tato, musimy zrobić jedną dla pani Marty."

Nie pytałem po co. Pomogłem.
Stworzyła bajkę z imieniem nauczycielki w tytule. Wydrukowała. Zaniosła. Wróciła i powiedziała tylko: „Tato, pani się ucieszyła."
I to tyle.
Żaden prezent kupiony w sklepie tego nie zrobi. Bo to nie był prezent. To było: widzę Cię, jesteś ważna, zrobiłam coś specjalnie dla Ciebie.

Dorośli dają dzieciom prezenty żeby sprawić radość.
Dzieci dają prezenty żeby powiedzieć coś, czego nie umieją jeszcze nazwać.

28/05/2026

Przez długi czas myślałem, że dobry tata to ten, który robi dużo.

Wycieczki. Atrakcje. Niespodzianki.

Aż któregoś wieczoru moja córka powiedziała:
„Tato, zostań jeszcze chwilę."

Nie chciała bajki.
Nie chciała niczego szczególnego.
Chciała, żebym został.

I dotarło do mnie — ona nie liczy wyjść do zoo.

Ona liczy momenty, w których czuje, że jest dla mnie ważna.

Te kilka sekund, gdy odkładam telefon, bo zaczęła coś mówić.
To "widzę cię" zamiast "nie dramatyzuj".
To przytulenie przed tłumaczeniem.
Małe rzeczy. Które zostają na długo.

Dziś staram się robić mniej — ale bardziej obecnie.
Nie zawsze mi wychodzi. Ale wiem już, o co chodzi.
— Tomasz, tata który pisze bajki 🧡

26/05/2026

Librus. Grupy klasowe. Zapisy na półkolonie. Zebrania. Urodziny z klasy. Stroje na akademię. Dzień kropki...

Wszystko ogarnięte!

Nie dzieje się samo.

Dzieje się dlatego, że jest ktoś, kto to wszystko czyta, pamięta i ogarnia — zanim w ogóle zdążę zapytać.

Dziś jest Wasz dzień, Mamy.

Nie jako święto z kalendarza. Jako chwila, żeby powiedzieć wprost: widzimy, co robicie. I jest tego dużo.

Dziękuję!

26/05/2026

Moja córka napisała dziś wiersz dla mamy.

Żadnych kwiatków, żadnej czekolady. Kartka i długopis.

„Tylko jedno serce mam" — i cały ten wiersz jest właśnie o tym.

Wszystkim mamom — dzisiaj i każdego dnia — dziękujemy. ♥

A Ty — jaki prezent najbardziej zapamiętałaś od swojego dziecka?

25/05/2026

Zanim pójdziecie na wakacje — mam dla was coś konkretnego.

Zrobiłem dwie bajki o bezpieczeństwie.

Jedna dla chłopców z klasy — wyprawa w góry, z ich imionami w środku.
Druga dla dziewczynek — przygoda nad wodą, też z imionami.

Całą klasę można wciągnąć do jednej historii. W kilka minut.

Efekt — na zdjęciu. Wydrukowane książeczki, które dzieci zaniosły wychowawczyniom na pamiątkę.

Wiem, że mówienie dzieciom "nie wchodź sam do wody" działa jeden dzień.

Bajka, w której bohaterką jest Zosia z ich klasy — zostaje dłużej.
Wy macie wpływ na to, z czym dzieci idą na wakacje.

Ja mogę wam w tym pomóc — za darmo.

Jeśli chcecie wersję z imionami waszych uczniów — napiszcie tu albo w wiadomości. Zrobimy to razem przed końcem roku.

🏔️ Bajka górska:
twojebajki.com/edukacyjne/gorska-przygoda-bajka-o-madrym-i-bezpiecznym-wedrowaniu/
🌊 Bajka wodna:
twojebajki.com/edukacyjne/wodne-przygody-z-gowa-bajka-o-bezpieczenstwie-nad-woda/

ps. przekażcie znajomym nauczycielom, razem zadbajmy o bezpieczeństwo dzieci.

23/05/2026

„Jeśli jest coś, czego nie da się zrobić, znajdź kogoś, kto o tym nie wie i mu to zleć” – idealne podsumowanie dzisiejszego dnia!

​Wąskie schody, ciasne zakręty i... 4-metrowa deska. Logika dorosłego mówiła krótko: „Nie ma szans, nie zmieści się tutaj”.

​Moja 8-letnia córka stwierdziła jednak, że fizyka i ograniczenia przestrzenne to tylko sugestie. Wzięła deskę i po prostu ją przyniosła. Dała radę!

​Uwielbiam dzieci za tę ich niesamowitą kreatywność i brak barier w głowie. Tam, gdzie my widzimy problem, one po prostu działają.

​A jak tam Wasze weekendowe wyzwania? Też walczycie z „niemożliwym”?

​

23/05/2026

Wziąłem dwa dni urlopu.

Działka. Staw. Mały domek. Żadnych dzieci. Żadnego laptopa. Zero projektów, zero webinarów, zero powiadomień.

Miałem zostać trzy dni.

Wróciłem po dwóch.

Nie dlatego że coś się stało. Nie dlatego że zadzwonili. Po prostu siedziałem przy tym stawie i myślałem — po co tu jestem?

Okazuje się, że ja nie umiem odpoczywać sam.
Przez lata myślałem że potrzebuję ciszy. Że jak będę miał spokój, to odpocznę. No to miałem ten spokój. I to był najgłośniejszy weekend od dawna — ale tylko w głowie.

Wróciłem do mieszkania w bloku. Dwie córki, hałas, "tato a tato a tato". Żona z pytaniem skąd tak wcześnie.

I wiesz co? Odetchnąłem.

Chyba jestem rodzicem nie tylko z wyboru.

Ps. Na zdjęciu mój jedyny towarzysz 😉

22/05/2026

Córki wróciły ze szkoły.

Nie powiedziały "cześć".

Weszły do pokoju, zamknęły drzwi.
Miałem odruch — wejść, zapytać, pogadać.
Nie wszedłem.

Zostałem z tym uczuciem w korytarzu. Trochę odrzucenia. Trochę dumy. Trochę strachu że tracimy coś, co mieliśmy.

Potem mi przyszło do głowy jedno zdanie, które gdzieś kiedyś przeczytałem:
Usamodzielnienie to nie odejście od rodzica. To zaufanie że rodzic będzie, kiedy wrócę.

Napisałem bajkę o lisicy, która uczyła młode polować — i pewnego dnia musiała zostać za skałą, żeby młode poszło samo.

Córka słuchała cicho. Na końcu powiedziała:
"To jest o tobie i o mnie, prawda?"
Nie musiałem nic tłumaczyć.

19/05/2026

O 21:00 moje córki mają być w pokoju.

Nie "mniej więcej". Nie "jak skończy się bajka". O 21:00.

Mają teraz prawie 10 lat. Ta zasada istnieje odkąd pamiętam.

Pierwsze tygodnie — walka. Marudzenie, jeszcze chwilę, jeszcze woda, jeszcze coś. Klasyka.

Potem coś się zmieniło. Około 20:40 same zaczęły się zbierać. Bez przypominania. Jakby miały w środku zegarek.

Teraz nie idą spać o 21:00. Czytają, rysują, gadają między sobą. Ale są w pokoju. I to wystarczy.

A ja — codziennie, bez wyjątku — mam dwie godziny na bycie dorosłym. Na ciszę, na rozmowę z żoną, na serial, na nicnierobienie. Na siebie.

To nie jest luksus. To jest wynik kilku lat trzymania się jednej zasady mimo zmęczenia, mimo "no jeden raz nic się nie stanie", mimo że byłoby łatwiej odpuścić.

Bo jeden raz zawsze coś robi. Przesuwa granicę o kolejne "jeden raz".

Dzieci nie walczą z zasadami. Walczą z niepewnością. Jak wiedzą co będzie — odpuszczają. I wszyscy oddychają.

---

Macie coś takiego w domu — zasadę, która na początku była walką, a teraz działa sama?

18/05/2026

17/05/2026

Tata pisze bajki a córka wiersze :)