เปิดทำการกี่โมง?

จันทร์ 07:00 - 17:00 อังคาร 07:00 - 17:00 พุธ 07:00 - 17:00 พฤหัสบดี 07:00 - 17:00 ศุกร์ 07:00 - 17:00 เสาร์ 07:00 - 17:00 อาทิตย์ 07:00 - 17:00

เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/239974669409431/

A CUP coffee, Sathorn, Bangkok (2026)

26/01/2026

วันนี้ A CUP Coffee by ProJOE
พร้อมให้บริการแล้วที่ Common Room
ธนาคารแห่งประเทศไทย 🙂

05/01/2026

Collection ใหม่ 2026
สนใจสอบถามได้ที่หน้าบาร์
กับบาริสต้าของคุณ ☕️

25/12/2025

ก่อนบทส่งท้ายทริป #หอมกลิ่นความฝัน

ช่วงเตรียมงาน ฉันถามโปรโจว่า ‘กังวลอะไรที่สุด’
เขาตอบว่า ไม่แน่ใจว่าจะนำพาอารมณ์ของคนร่วมทริปได้มากแค่ไหน โดยเฉพาะกิจกรรมยามค่ำ คืนแรกที่เราร่วมกันอยู่บนดอย ตอนนั้นเขาทำอะไรได้ไม่มากไปกว่าหยิบกีต้าร์มาเกาไปพลางๆ ฝึกซ้อมเพลงที่เตรียมไว้วนๆ ไป ซึ่งก็มีอยู่ไม่กี่เพลง

ก่อนเดินทางฉันถามเขาอีกครั้งว่า ‘แล้วกลัวอะไรที่สุด’
“กลัวตัวคุ่นจะกัดลูกค้า”
ฉันหัวเราะกับคำตอบที่ดูจริงจังนั้น
“และก็กลัวว่าจะทำให้คนที่สมัครมาผิดหวัง”
คำตอบนั้นทำให้ฉันหยุดหัวเราะทันที

และอาจด้วยความกลัวเป็นตัวตั้งนี้ที่ทำให้ตลอดสามวันสองคืน #โปรโจ ในบทบาทผู้นำทริปและผู้ชำนาญเรื่องกาแฟ เขาไม่เพียงจะเต็มใจมอบทั้งความรู้และประสบการณ์เกี่ยวกับการกาแฟ ยังตั้งใจเรียงร้อยกิจกรรมโดยมีพี่จุ้ย-พี่จ๋ามาเป็นที่ปรึกษา มาร่วมออกแบบให้กลมกล่อม จนอาจเรียกได้ว่าเป็นทริปกาแฟที่ไม่เหมือนใคร ด้วยการพาผู้คนให้ได้เข้าใกล้ความฝันอันหอมหวาน ก่อนจะพาค่อยๆ พาพวกเขาให้ได้เข้าใกล้ความจริง ซึ่งอาจมีรสชาติต่างไป

วันสุดท้ายก่อนแยกย้ายกันกลับไปในเส้นทางของตัวเอง เราได้ฟังเสียงความรู้สึกจากหลายๆ คน สิ่งหนึ่งที่พวกเขาพูดเป็นเสียงเดียวกันคือเขารู้สึกดีที่ได้มาร่วมอยู่ในทริปนี้ด้วยเหตุผลที่ต่างกันออกไป

ค่ำนั้น ณ บ้านแม่ริม
พี่จุ้ยถามว่า ‘ได้ทำงานนี้แล้วรู้สึกยังไง”
“ผมรู้สึกโล่ง เพราะก่อนจัดผมก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง แต่เห็นว่าเขาสนุกกันผมก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก” โปรโจบอกเล่าความในใจ
“สิ่งหนึ่งที่กังวลมากๆ คือมีหลายคนเขาตัดสินใจมาเพราะเขาเชื่อมั่นในพี่ หากเราทำได้ไม่ดี มันก็จะไม่ดีกับพี่ด้วย” ฉันเสริม
“แล้วอยากทำอีกไหม”
“ตอนนี้ผมยังไม่อยากนะพี่ อาจจะเพราะเหนื่อย แต่ถ้าหายเหนื่อยแล้วก็ไม่รู้จะยังไง” โปรโจตอบ
“ส่วนแพร คิดว่าจบงานนี้แล้ว กลับรู้สึกกลัวหากจะต้องทำอีก” พี่จุ้ยทำหน้าสงสัย
“คือครั้งนี้เราก็ตั้งใจกันเต็มที่ แล้วเราก็โชคดีที่เจอคนที่พอดีกับเรามาร่วมทริป คือแพรกลัวว่าจะทำแบบนี้ได้อีกไหมน่ะค่ะ” พี่จุ้ยพยักหน้ารับ
“ตอนจบงาน พี่โจยังบอกว่า จริงๆ คนที่เขามาร่วมทริปกับเรานี่ เขาไม่ใช่คนธรรมดากันเลยนะ” ฉันเล่าต่อ
“หมายถึงพวกเขาดูเป็นคนที่มีหน้าที่การงานดี และมีความเฉพาะตัวน่ะครับ” โปรโจช่วยเสริม
“คนธรรมดาใครเขาจะมากับโจ” พี่จุ้ยเย้า
“คนธรรมดาเขาก็ไปกับพวกทัวร์ ABC นั่น” ประโยคที่พี่จุ้ยย้ำนี้ทำให้พวกเราหัวเราะ
“ต้องเป็นคนที่ไม่ต้องการกำหนดการสินะ เขาถึงจะมากับโจ” พี่จ๋าเสริมเรียกเสียงฮาอีกครั้ง

ผ่านไปสิบวันแล้วหลังจบทริป
ขณะโปรโจขับรถเพื่อมุ่งหน้าร้านกาแฟของเขา
“เรื่องทริปกาแฟ ถ้าจะจัดอีก พี่โจคิดว่าต้องทำไม่เหมือนเดิม” โปรโจพูดขึ้นในวันที่หายเหนื่อยแล้ว
“ทำไมต้องไม่เหมือนเดิม” ฉันซัก
“ถ้าจัดเหมือนเดิม พี่โจกลัวว่าจะไม่ดีเหมือนเดิมน่ะสิ”

จู่ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัทพ์ของเขาก็ดังขึ้น
“เป็นยังไงบ้าง…ผมเพิ่งหายเหนื่อย…555…ก็ยังรู้สีกดี…โหวว…ดีใจที่ชอบครับ…เนอะ…ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง…นี่ถ้าจะจัดอีกยังคิดแล้วคิดอีกเลย….5555…ขอบคุณที่มาร่วมทริปครับ….ผมว่าก็ดูอาร์ตนะ…ผมดูว่าก็เขียนได้นะ…ถ้าฝึกบ่อยๆ…ยิ่งชอบฟังเพลงด้วย…555…อ้าวเหรอ…เขาเรียกตัวคุ่น…คุ่นครับ…บางคนแพ้ก็ต้องไปหาหมอ…ทำไมไม่บอกตอนอยู่ที่ดอย…ผมทำประกันไว้…จะได้ไปหาหมอ…อ่อๆๆ ครับ…ผมก็โดน…555…ยังมีรอยอยู่เลย….555….”

จากการได้ฟังบทสนทนาโต้ตอบ ฉันเดาได้ว่าเขากำลังคุยอยู่กับหนึ่งในผู้ร่วมทริป
“ใครเหรอ” ฉันซักเมื่อโปรโจวางสาย
“พี่นพน่ะ เขาโดยคุ่นกัดยังคันไม่หาย”
“โอววเหรอ”
“เขาบอกว่าจะไปหาหมอ แต่อยากรู้อีกทีว่า ใช่ตัวคุ่นไหมที่เขาโดนกัด ก่อนวางสายเขายังบอกว่า งานนี้ดีมากนะ ทุกคนที่มา ไม่มีใครไม่แฮ๊ปปี้”
“ขนาดเขาโดนคุ่นกัดเนี่ยนะ” ฉันถาม
โปรโจไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงขับรถต่อไปและยิ้มไป
___

ทริป #หอมกลิ่นความฝัน
#โปรโจ A CUP Coffee ผู้นำการเดินทาง
#พี่จุ้ยพี่จ๋า #กะทิกะลา ที่ปรึกษา

24/12/2025

หลังจากค่ำคืนที่โปรโจได้บอกเล่าความฝันว่า ‘อยากพาคนขึ้นดอย’
ฉันสัมผัสได้ว่า เหล่าผู้ร่วมทริปก็ค่อยๆ แปลงสภาพผันตัวจากผู้เป็นแขกหรือลูกค้า กลายมาเป็นมวลมิตรผู้ร่วมเดินทางอยู่บนเส้นทางฝัน พวกเขาทั้งช่วยประคับประคอง และโอบอุ้ม คล้ายว่ากำลังร่วมกันถักทอภาพฝันของโปรโจให้กลายเป็นจริง เป็นสิ่งอันจับต้องได้

เช้าวันถัดมา #โปรโจ นัดหมายให้เราตื่นกันแต่เช้า เพื่อเขาจะได้พาไปเก็บผลเชอร์รี่กาแฟพร้อมกับการอาบป่าแบบย่อมๆ

#ซ่า ซึ่งเป็นภาษาถิ่นที่ใช้เรียกภาชนะสานโปร่งๆ ซึ่งฉันดูแล้วก็คือ #ตะกร้า ถูกจัดเตรียมไว้โดย #พ่อจรัล ผู้ซึ่งจะนำเราไปยังไร่กาแฟที่อยู่ห่างจากโฮมเสตย์สักสี่ห้ากิโล แม้วันนั้นถนนจะกว้างและดีจนรถตู้ก็ขับขึ้นได้แต่จะขับสบายกว่าหากใช้รถโฟร์วีลไต่ขึ้นไป ผู้ร่วมทริปส่วนใหญ่อยากมีประสบการณ์แบบถึงใจ จึงขอกระโดดขึ้นรถกระบะแบบขับเคลื่อนสี่ล้อของพ่อจรัล

ส่วนโปรโจ หลังจากเขานับจำนวนซ่า (ตะกร้าที่ใช้เก็บกาแฟ) ครั้งแล้วครั้งเล่า จนแน่ใจว่าเอาไปครบตามจำนวนผู้ร่วมทริป เขาก็อุ้มมันไว้กับมือขณะที่หลายคนกำลังทยอยปีนขึ้นนั่งบนกระบะรถ แต่ด้วยพื้นที่จำกัด บางคนอาสาแบ่งตัวเองมาขึ้นรถตู้
“แพรๆ เอาน้ำติดรถไปด้วยดีกว่า” เสียงเขาตะโกนแว่วมา
พลันเห็นเขาคว้าขวดน้ำแพ๊คใหญ่
“เอาแก้วไปด้วยนะ”
ฉันรีบวิ่งไปที่กล่องเก็บอุปกรณ์เพื่อหยิบเอาแก้วกระดาษ นับจำนวนให้เพียงพอสำหรับทุกคน ก่อนกระหืดกระหอบกลับมา เป็นจังหวะที่เกิดเป็นความชุลมุนสั้นๆ ระหว่างนั้นโปรโจก็นับจำนวนผู้ร่วมทางอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าผู้ร่วมทริปทั้งสิบสี่คนอยู่บนรถกันครบถ้วน

รถทั้งสองคันนำเรามาจอดอยู่ตรงริมทาง เพราะฝนที่เพิ่งตกลงมาเมื่อคืนก่อนทำให้พื้นทางลื่น แม้จะเป็นรถโฟร์วีลก็ยังไม่เหมาะที่จะขับลงไป

“อ้าววว…แล้วซ่าอยู่ไหน” พี่จรัลถามขึ้น ขณะที่ทุกคนลงจากรถเรียบร้อยแล้ว
“เฮ่ย…ผมเป็นคนถือมา” โปรโจดูตกใจ
“ใช่ พ่อเห็นโจถือตอนจะขึ้นรถ” พ่อจรัลย้ำ
“สงสัยผมจะวางไว้ ตอนที่ยกน้ำขึ้นรถ แล้วก็ลืมเลย”
จู่ๆ ความเงียบก็เข้ามาปกคลุม โปรโจกำลังหน้าเสียและผู้ร่วมทริปก็พากันตาลอย
“เดี๋ยวผมจะให้รถตู้อีกคันขับตามเอาขึ้นมาให้” โปรโจพยายามหาทางแก้ไขด้วยนำ้เสียงเจื่อนๆ
“พี่ว่าใช้อันนี้แทนได้มั้ยอ่ะ” ผู้ร่วมทริปคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
เสียงนั้นดังพอให้ทุกคนหันไปมองสิ่งที่เธอถืออยู่ในมือ
“พี่ว่าน่าจะใช้แทนได้ โจไม่ต้องให้รถขึ้นมาหรอก” อีกเสียงแว่วมา
“ใช่ๆ ใช้แทนได้ จะได้ไม่เสียเวลา” เสียงอื่นๆ เริ่มตามมา กระทั่งเห็นพ้องต้องกันว่า ไม่ต้องใช้ซ่าเก็บกาแฟก็ได้
“เอาอย่างงี้ครับ ถ้าใครเก็บได้จนเต็มถุง เดี๋ยวผมหาซ่ามาเปลี่ยนให้” เขาปล่อยมุกแรกของวัน ที่ได้ความขำเบาๆ
ขณะเราช่วยกันแจกถุงสีชมพูใบย่อมให้ผู้ร่วมทริป ฉันก็หันไปถามพี่คนที่ยื่นถุงนี้มาให้ว่า
“พี่พกเอาถุงพวกนี้มาทำอะไร”
“ถุงนี่ ไม่ใช่ของพี่ แค่เห็นมันวางที่หน้ารถตู้พอดี คิดว่าคนขับเขาเอาติดรถไว้ เผื่อใครอ๊วก”
พลันนั้น ฉันเดินไปหาคนขับรถตู้ ฉันขอบคุณทั้งเขาและความรอบคอบของเขา

พวกเขาเริ่มต้นด้วยการเดินลงทางชันๆ แล้วยังต้องเดินเท้าเลาะริมเขาต่อไปอีกสักระยะ กว่าจะถึงไร่ของพ่อจรัล ตลอดเส้นทาง เราถูกต้อนรับด้วยเสียงขับขานจากเหล่านกน้อย เสียงซึ่งทำให้การเดินทางดูรื่นรมย์

เมื่อไปถึงไร่ อากาศยังหนาว แต่พอเราเริ่มเก็บกาแฟกันได้สักพัก แสงแดดก็ค่อยๆ เพิ่มความอบอุ่นให้จนบางคนเหงื่อเริ่มซึม ครั้นพอเก็บผลเชอร์รี่ได้พอประมาณเราก็เดินกลับเส้นทางเดิม พอมาถึงทางชันซึ่งตอนลงก็ว่าลำบาก ตอนขึ้นนี่ต้องเรียกว่าเริ่มยาก เพราะจังหวะนั้นแขนขาของเราก็เริ่มอ่อนล้าโรยแรง

เมื่อพากันมาถึงรถ โปรโจก็รีบรินน้ำยื่นให้ผู้ร่วมทริป เราจิบกันพอให้ได้ไล่ความกระหายและเหนื่อยล้า
จังหวะนั้นเองที่ฉันคิดว่า หากต้องเลือกระหว่างซ่ากับน้ำดื่ม ฉันของเลือกอย่างหลัง พลันนึกขอบคุณที่เขาไม่ลืมสิ่งนี้
___
ทริป #หอมกลิ่นความฝัน
#โปรโจ A CUP Coffee ผู้นำการเดินทาง
#พี่จุ้ยพี่จ๋า #กะทิกะลา ที่ปรึกษา

23/12/2025

#คืนแคมป์ไฟ ในทริป #หอมกลิ่นความฝัน
วันแรกหลังกิจกรรมปั้นถ้วยกาแฟ โปรโจก็พาเรามุ่งหน้าไปหมู่บ้านแม่ตอนหลวงที่อยู่บนดอยเทพเสด็จ เราไปถึงราวบ่ายสามตามแผนซึ่งวางไว้ และที่นั่นเราก็ได้พบพี่จุ้ยซึ่งรอเราอยู่ก่อนแล้วบนระเบียงชั้นสองของร้านกาแฟ เป็นชั่วขณะที่เซึ่งๅๅเกิดความอบอุ่นมวลเล็กๆ แทรกตัวขึ้นท่านกลางมวลอากาศเย็นชื้นที่ห่มคลุมไปทั่วดอย

การมาเยือนของพี่จุ้ยนอกจากสร้างเซอร์ไพร์สให้ผู้ร่วมเดินทางแล้ว ยังมอบขวัญและกำลังใจให้ฉันและโปรโจ เพราะในค่ำคืนซึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ เรายังไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร แต่ความคิดว่า ‘คืนนี้เรามีพี่ธม’ ก็ช่วยให้โปรโจผ่อนคลายขึ้น
เขาบอกพี่ธมว่า “ผมกลัวจะพูดจริงจังเกินไป มีพี่มาช่วย ก็เบาใจ เพราะพี่น่าจะเติมเสียงเฮฮาได้”

เราวางแผนไว้หลวมๆ ว่า หลังจากอาหารค่ำ เราอยากชวนผู้คนมาบอกเล่าความฝัน หรืออาจแบ่งปันเรื่องราวในชีวิตอันพอจะเล่าสู่กันได้ และระหว่างนั้นโปรโจก็อาจจะเล่นดนตรีคั่น เพื่อให้ค่ำคืนดูผ่อนคลาย

หกโมงคือเวลานัดหมายหลังการจากได้มีเวลาพักผ่อนตามอัธยาศัยยามเย็น แสงสุดท้ายที่กำลังจางหายทำให้อาหารมื้อเย็นดูคล้ายจะเป็นมื้อค่ำ ส่วนความมืดซึ่งค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามายังเชื้อเชิญความเย็นหนาวเข้ามาร่วมสำรับ

ขณะน้ำพริกอ่อง ผักกาดจอ ไก่นึ่ง แกงโฮะ และฮังเล กำลังมอบความเบิกบานให้กับลิ้น เสียงกีต้าร์จากโปรโจที่กำลังเล่นเพลงบรรเลงซึ่งลอยคู่กันมากับเสียงน้ำไหลซู่ซ่าริมธาร ก็ได้มอบความสำราญให้กับหู ๆ

อีกสักชั่วโมงให้หลัง เราก็พากันมานั่งรวมกันอยู่รอบกองไฟ ซึ่งถูกก่อไว้ในเตาอังโล่ และบนนั้นก็เต็มไปด้วยมันเทศและกล้วยน้ำว้าที่เราช่วยๆ กันปิ้ง

#พี่ธม เริ่มด้วยการชวนคุยกับคำถามว่า แต่ละคนตัดสินใจมาร่วมทริปด้วยเหตุผลอะไรและมีความคาดหวังสิ่งใด จากนั้นก็ขอให้แต่ละคนเล่าที่มาของชื่อตัวเอง ซึ่งเป็นคำถามที่ทำให้ได้นึกย้อนกลับไปในวัยเยาว์ หลายคำตอบไม่ใช่เพียงได้รู้ที่มา แต่กลับได้เห็นความฝันของพ่อ ความหวังของแม่ ผสานกับความเป็นตัวเป็นตนจนทำให้หลายคนมีชื่อที่เปลี่ยนไปจากวัยเด็ก

ส่วน #โปรโจ เขาเลือกแนะนำตัวด้วยเพลงที่เพิ่งแต่งได้ไม่นาน นั่นคือ #บาริสต้าที่เล่นกีต้าร์ได้นิดหน่อย ก่อนจะช่วยคุยต่อด้วยการชวนนึกย้อนถึง #กาแฟแก้วแรก ซึ่งเป็นวลีปลายเปิด ที่เปิดให้หลายๆ คนได้เชื่อมโยงเรื่องราวของกาแฟกับชีวิต กับครอบครัว กับความหวัง ความฝัน หรือกระทั่งการเดินทางเพื่อตามหากาแฟที่ชื่นชอบ
จังหวะนี้โปรโจจึงเลือกเล่นเพลง #เที่ยวละไม โดยมีพี่ธมและพวกเราซึ่งนั่งล้อมวงร้องไปพร้อมๆ กัน

ว่าด้วยเรื่องความฝันของผู้คนที่มาร่วมทริป เราก็พอจะได้ฟังผ่านเรื่องราวและบทสนทนา หลายครั้งที่มันลอยวาบออกมาให้ได้ยิน แต่บางครั้งก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะเรียบเรียงความฝันนั้นออกมาให้เป็นเรื่องเป็นราว เป็นตัวเป็นตน
จังหวะหนึ่งพี่ธมถามว่า “แล้วโปรโจล่ะ มีฝันอะไร”

“ผมอยากพาคนขึ้นดอย ผมเคยไปหลายครั้งแล้วรู้สึกว่ามันไม่ง่ายที่จะเข้าไปเก็บกาแฟ เข้าไปคุยกับคนที่เขาทำกาแฟจริงๆ อันนั้นหมายถึงหลายปีก่อนนะครับ แต่ตอนนี้ผมก็เห็นว่ามันก็ง่ายขึ้นแล้ว เพราะหลายๆ คนก็เร่ิมจัด แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความคิดที่จะพาคนขึ้นดอยมากับผมหายไป ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากจะทำให้ได้สักครั้ง”

“นี่เป็นการจัดทริปครั้งแรกของโปรโจเหรอคะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากวง
“อ่อ…ใช่ครับ” โปรโจยิ้มกลั้วหัวเราะ เป็นคำตอบซึ่งทำให้หลายคนซึ่งนั่งล้อมวงอยู่นั้นพากันยิ้มตาม
“ไม่ใช่ครั้งแรกค่ะ เรียกว่าครั้งทดลองดีกว่า” ฉันแหย่
เสียงหัวเราะที่เพิ่งลอยตามมา ชวนให้ฉันคิดว่าพวกเขาหัวเราะให้กับการตัดสินใจของตัวเอง

แล้วโปรโจก็เล่นเพลงสุดท้ายที่เตรียมไว้ คือเพลง #หอมกลิ่นความฝัน เขาตั้งใจให้เป็นเพลงส่งจบ แต่เมื่อเพลงจบลง ทุกคนก็ยังไม่ยอมลุกไปไหน อาจเพราะตอนนั้นยังแค่สองทุ่มครึ่ง และกองไฟก็ยังลุกโชน โปรโจจึงบรรเลงกีต้าร์ต่อไป โดยมีพวกเขาช่วยกันส่งเสียงร้องสลับกันไป

แต่ละเพลงซึ่งถูกขอขึ้นมากลางวง ล้วนคือเพลงชีวิต เป็นบทเพลงที่สะท้อนความคิดและชีวิตของคนผู้นั้น เพลงหนึ่ง เพลงสองผ่านไป กระทั่งเพลงที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่ทำให้ค่ำคืนยาวนานจึงสั้นลงทันใด เมื่อบทเพลงของเขากลายเป็นบทเพลงของเราเช่นกัน

คืนนั้นเรากระจายตัวพักกันหลายที่ทั้ง #เฮือนอุ๊ยเพ็ญ #ผามเหมี้ยงโฮมเสตย์ และมารย์โฮมเสตย์
ก่อนนอนโปรโจก็ไม่ลืมที่จะบอกพวกเขาให้แหงนหน้าดูดาวก่อนนอนหลับฝันดี

เที่ยงคืนกว่าๆ ขณะที่ฉัน พี่ธม และโปรโจ กำลังเดินกลับโฮมเสตย์ พวกเราก็ชวนกันแหงนมองดาวซึ่งยังพร่างพราวเต็มฟ้า ฉันนึกสงสัยว่าทำไมดวงดาวที่นั่นจึงดูสวยกว่าดาวบนท้องฟ้าในเมืองกรุง อาจเพราะไร้แสงสีจากหลอดไฟจ้า จึงทำให้ท้องฟ้ามืดสนิทจนเผยความระยิบระยับจากดาวดวงน้อยๆ ซึ่งปกติอาจมองเห็นได้ยาก หรือการอยู่บนดอยสูงมีผลต่อระยะห่างระหว่างเรา บางทีดวงดาวสวยขึ้นก็เพราะเราอยู่ใกล้กันมากขึ้น

ภาพเราสามคนเดินกลับโฮมเตย์คงจะดูโรแมนติกกว่านั้น หากเราไม่ต้องกระโดดหยองแหยงกันไปมาเพื่อเลี่ยงหลบไม่ให้เหยียบไส้เดือน ซึ่งพร้อมใจกันกระดึ๊บออกมาอยู่บนถนน พวกมันจำต้องหนีมาจากดินซึ่งเริ่มเย็นจัดและชื้นเกินไป พื้นถนนซึ่งถูกพรมด้วยน้ำค้างจึงเหมาะกว่า ฉันได้แต่ภาวนาว่าขอให้พวกมันคลานกลับสู่ดินได้ทันก่อนที่แดดเช้าจะทำให้พื้นถนนค่อยๆ แห้งไป

___

ทริป #หอมกลิ่นความฝัน
#โปรโจ A CUP Coffee ผู้นำการเดินทาง
#พี่จุ้ยพี่จ๋า #กะทิกะลา ที่ปรึกษา

21/12/2025

ว่าด้วยเรื่อง #เซอร์ไพร์ส ในทริป #หอมกลิ่นความฝัน

กลุ่มไลน์ถูกตั้งขึ้นเพื่อใช้เป็นช่องทางสื่อสารก่อนการเดินทางประมาณสองวัน
“เราควรส่งกำหนดการของทริปให้ผู้ร่วมเดินทางอีกทีดีมั๊ย” ฉันถามโปรโจ
“ยังก่อน” เขาตอบสั้นๆ
“แพรคิดว่า จะแชร์กำหนดการของทริปลงในกลุ่มล่ะนะ” ฉันถามย้ำอีกครั้งขณะเรากำลังขับรถมุ่งหน้าเชียงใหม่
“อย่าเพิ่งดีกว่า” โปรโจตอบ
“ทำไมล่ะ” ฉันเริ่มสงสัย พลางคิด ‘ทำยังกับว่า แผนการเดินทางนี่ มันเป็นความลับงั้นแหละ’
“ฮะ!!!…เดี๋ยวนะ…อย่าบอกนะว่า พวกเขาตัดสินใจสมัครกันมา ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าเราจะพาเขาไปไหน”
“เขาก็พอรู้กันบ้างงง” โปรโจลากเสียง
“รู้ยังไง”
“ถ้าใครถาม พี่โจก็ใช้วิธีเล่าเอา”
“ว้าวววววว…เล่าเอา” ฉันลากเสียงยาวอย่างเหลือจะเชื่อ
“ก็ถ้าเขารู้ทั้งหมดว่าในทริปจะมีอะไร เดี๋ยวจะไม่เซอร์ไพร์สน่ะสิ”
ฉันนี่แหละที่เซอร์ไพร์สกับความคิดของเขาเสียมากกว่า

เช้าแรกของทริป ฉันอาสาไปรับผู้ร่วมทริปซึ่งขับรถยนต์กันมาจากกรุงเทพ เรานัดพบกันที่ Fullrich Lanna Suite ซึ่งคือโรงแรมที่เราจะกลับมาพักหลังจากลงดอย เขาจึงยินดีให้เรานำรถมาจอดทิ้งไว้ ครั้นเมื่อรวมตัวกันครบ ฉันจึงเดินนำไปยังรถตู้ และขณะที่ใครคนหนึ่งกำลังก้าวขึ้นรถ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากกลุ่ม
“นี่เรากำลังจะไปไหนคะ”
“ไปร้านเซรามิกค่ะ”
“ถ้าเสร็จแล้ว จะไปไหนต่อคะ”
“จะพาไปทานข้าวกลางวัน แล้วก็ขึ้นดอยกันเลยค่ะ”
พลันนั้นหน้าโปรโจลอยเข้ามา ยังดีที่เธอไม่ได้ถามต่อไปอีกว่า
“เราจะไปดอยอะไรเหรอคะ”
หมุดหมายแรกของทริปคือการปั้นแก้วเซรามิก เป็นกิจกรรมซึ่ง #พี่จ๋า ได้เสนอไอเดียน่ารักๆ ว่า ถ้าวันสุดท้ายเราเอาแล้วที่พวกเขาปั้นเองกับมือนั้นไปมอบให้เพื่อใช้เป็นแก้วประจำตัวในวัน Cupping ซึ่งคือการได้ดื่มกาแฟที่พวกเขาได้เรียนรู้การโปรเสทและได้คั่วร่วมกันบนดอย นั่นอาจสร้างทั้งความเซอร์ไพร์สและประทับใจได้

ตอนเซอร์เวย์เราเอาความคิดความตั้งใจนี้ไปคุยกับ คุณชิ Studio ปรากฏว่า ก้อนดินซึ่งถูกปั้นเป็นรูปแก้วเสร็จแล้วนั้น ยังต้องนำไปตากให้แห้งอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้ชิ้นงานแตกร้าวก่อนนำมาเผาดิบ(รอบแรก) ซึ่งยังต้องควบคุมความร้อนจากไฟให้อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างช้าๆ เพื่อไล่ความชื้น ถ้าเร็วไปชิ้นงานจะแตกได้ และยังต้องนำไปเคลือบ ตามด้วยการเผาเคลือบ(รอบสอง) นับเป็นขั้นตอนซึ่งต้องการเวลาหลายวัน การมีเวลาสั้นๆ เพียงสองสามวันจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะนำแก้วที่เพิ่งปั้นมาใช้ แต่เมื่อเราบอกเล่าความตั้งใจ คุณชิ จึงช่วยเสนอทางออกด้วยการให้เพ้นท์แก้วเสริมอีกใบ นั่นจึงสามารถนำแก้วมาใช้ได้ทันเวลา

เช้าวัน Cupping เรานำแก้วมาวางเรียงแล้วใช้ผ้าคลุมไว้ และเมื่อเริ่มกิจกรรม Cupping โปรโจก็บอกว่า
“วันนี้ผมเตรียมแก้วไว้ให้ทุกคนแล้ว เป็นแก้วที่มีลวดลายสวยงามไม่เหมือนใคร แถมยังมีใบเดียวในโลก” ทันทีที่พูดจบ เขาก็ดึงผ้าคลุมออก เผยให้เห็นแก้วสีสันอันหลากหลาย

ผู้ร่วมทริปแต่ละคนค่อยๆ เดินมาหยิบแก้วของตนไป ฉันมองใบหน้าพวกเขาตอนเห็นแก้วของตัวเองแล้วอิ่มใจ และยังเชื่อว่าการได้ลิ้มรสกาแฟจากแก้วของตัวเอง จะยิ่งทำให้รสชาติของกาแฟนั้นพลันอร่อยขึ้น

ทว่าเรื่อง #เซอร์ไพร์ส ยังมีต่อ ขอรอพรุ่งนี้
สัญญาว่าจะตื่นมาเล่าแต่เช้าเลย

20/12/2025

ช่วงวางแผนพี่จุ้ยเคยถามว่า
“น้อยสุดกี่คนที่ยังจัดได้”
“สี่คนครับ” โปรโจตอบ
“ผมอาจพาน้องๆ ที่ร้านขึ้นดอยไปด้วยกัน ให้เขาไปดูต้นกาแฟและดูแลลูกค้าไปด้วย” เขาเล่าภาพฝันในใจ
“แล้วถ้าให้ดีต้องกี่คน” พี่จุ้ยซักต่อ
“ถ้าได้สักแปดคนนี่ จะแฮปปี้เลยครับ” เขาตอบด้วยรอยยิ้มฝันๆ ทำให้ฉันซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เห็นความประกายลอดผ่านดวงตาในแวบหนึ่ง
“ถ้าแปดคน ก็ได้รถตู้หนึ่งคันพอดีเนอะ” พี่จุ้ยสำทับ

สองสัปดาห์ผ่านไปหลังจากเริ่มประชาสัมพันธ์
ทริป #หอมกลิ่นความฝัน
แม้มีคนสนใจทักทายถามไถ่ไม่เว้นแต่ละวัน แต่การที่ต้องอุทิศเวลาสามวันสองคืนเพื่อร่วมเดินทางกับ #โปรโจ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ งานนี้ยังต้องการผู้ที่มีจังหวะชีวิต มีเวลา และยังต้องมีวาสนาต่อกัน ซึ่งขณะนั้นจักรวาลได้จัดสรรมาให้สามคนถ้วน

แม้โปรโจจะเริ่มหวั่นไหว แต่ใจก็ยังไม่แผ่ว เขายังคงก้มหน้าก้มตาให้ข้อมูลตอบกลับข้อสงสัยกับผู้ที่สนใจทักเข้ามาอย่างสม่ำเสมอ ส่วนลูกค้าที่จองมาแล้ว ยังแสดงความมีมิตรไมตรี ด้วยการถามว่า
“จะให้โอนเมื่อไหร่ บอกได้นะคะ”
แทนที่โปรโจจะรีบส่งเลขบัญชีกลับไป เขากลับตอบว่า
“เดี๋ยวผมจะขอแจ้งอีกทีนะครับ”
เขาไม่มีความคิดจะเทหรือจะถอย เพียงแต่สบายใจกว่าหากสะสมลูกค้าให้ได้ครบแปดคนเสียก่อน แล้วค่อยๆ จัดการเรื่องอื่นๆ ต่อไป

ว่าด้วยเรื่องการจัดการ นั่นเป็นอีกงานที่ฉันและโปรโจยังไม่คุ้นเคย เราเคยคิดว่า ทุกคนยินดีและมีความพร้อมที่จะอยู่ในเงื่อนไขซึ่งเรากำหนดไว้ ซึ่งความจริงอาจไม่ใช่

นับเป็นความโชคดีว่างานนี้มีที่ปรึกษา พี่จุ้ย-พี่จ๋า เลยช่วยสร้างทัศนะใหม่ให้เราเข้าใจว่า ผู้คนเขาจะมาพร้อมความหลากหลาย หน้าที่ของเราคือการจัดการความหลากหลายอย่างไรให้ลงตัว ให้เขาได้พึงใจและเราก็พอใจ

แม้เขาจองตั๋วเดินทางไม่ได้ ขอจ่ายบางส่วนเป็นมัดจำ บ้างจองมาคนเดียวแต่อยากให้ช่วยจับคู่ที่พักเพื่อรับราคาพิเศษ หรือแม้จองเป็นคู่แต่มีแนวโน้มว่าจะเลือกเดินทางมาคนละวัน ทั้งหมดนั้นเราค่อยๆ พูดคุยและหาทางออกไปด้วยกัน

ขณะวันคืนเคลื่อนไปอย่างเนิบช้า คนก็ค่อยๆ สมัครกันเข้ามาทีละคนสองคน กระทั่งมีจำนวนผู้ปรารถนาร่วมเดินทางนับได้สิบสองคน นั่นจึงทำให้รถตู้ล้นจนต้องเพิ่มอีกสักคัน แต่นั่นก็หมายถึงค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้น เขาจึงขยับปรับแผนว่า ต้องหาผู้ร่วมเดินทางเพิ่มอย่างน้อยอีกสองคนในขณะที่วันเดินทางก็ใกล้เข้ามา

ไม่ว่าด้วยความพยายามหรือดวงชะตาทำให้เราได้ผู้ร่วมทางเพิ่มมาสมใจ และทำให้ทริปนี้เรามีผู้ร่วมเดินทางเป็นผู้หญิงแปดคน ผู้ชายหกคน หากพิจารณาถึงรูปแบบการจองจะเป็นแบบเดี่ยวหกคน และแบบคู่สี่คู่ พวกเขาเดินทางกันมาด้วยรูปแบบอันหลากหลาย ทั้งรถยนต์ส่วนตัว เครื่องบิน รถทัวร์ และรถไฟ

ขณะฉันและโปรโจกำลังตรวจสอบการเตรียมงานรอบสุดท้าย
พี่จุ้ยก็ทักมาถามว่า
“งานทริปต้องการธมไปช่วยไหม”
ฉันกับโปรโจมองหน้ากัน แล้วเราก็เห็นตรงกันว่า
สำหรับ #โปรโจ เขาพร้อมที่มอบความรู้วิชากาแฟด้วยความเป็นกันเอง
ส่วนความครื้นเครงเขายินดีที่จะยกหน้าที่ให้ #พี่ธม
เพราะเขาเชี่ยวชาญด้านสันทนาการและงานค่าย งานทุกทิศทั่วไทย เขาไปมาหมดแล้ว กระทั่งตั้งฉายาให้ตัวเองว่า #ทมทั่วไทย (หากใครงงว่าจาก ธม กลายเป็น ทม ได้อย่างไร ขอให้เก็บความสงสัยนั้นไว้กับตัวเอง)

เขายังชอบโบกรถเที่ยว ออกค่ายอาสาพัฒนาชนบท
เป็นอาสาสมัครกับกลุ่มละคร "ไม้ขีดไฟ"และ "กลุ่มละครมะขามป้อม" ตระเวนออกค่ายเยาวชนและแสดงละครทั่วราชอาณาจักร ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่แพร่ เป็นผู้ชำนาญการเผยแพร่ให้ความรู้เรื่องเพศศึกษาและยาเสพติดให้กับเยาวชน ด้วยการจัดตั้งกลุ่มที่มีชื่อว่า "กลุ่มผู้จัดกระบวนการเรียนรู้ เรือนเพาะชำ"

หลายครั้งที่จุ้ยยังวางใจให้พี่ธมมาช่วยงานอบรม หากงานนี้เขายินดีมาช่วยเรา นั่นจึงนับว่าเป็นเรื่องอันน่ายินดี

พลันนั้น เสียงหัวเราะของผู้ร่วมเดินทางทั้งสิบสี่คนก็แว่วมาให้ได้ยิน

อยากขอใช้พื้นที่นี้ขอบคุณ #พี่ธม อีกครั้ง
ที่ช่วยนำพลังงานความสนุกสนานมาทำให้ทริปเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม เป็นพลังซึ่งแรงดีและไม่มีตก ต่อให้พี่จะนอนดึกและต้องตื่นเช้าแค่ไหน

“พี่ธมนี่ เขาไม่แผ่วเลย ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน”
ผู้ร่วมทริปคนหนึ่ง แอบมากระซิบอยู่ใกล้ๆ
“พี่เขาน่าจะเอาพลังของวันพรุ่งนี้มาใช้ก่อนน่ะค่ะ”
นั่นคือสิ่งที่ฉันตอบออกไป

___

ทริป #หอมกลิ่นความฝัน
#โปรโจ A CUP Coffee ผู้นำการเดินทาง
#พี่จุ้ยพี่จ๋า #กะทิกะลา ที่ปรึกษา

19/12/2025

หลังจากประชาสัมพันธ์ทริป #หอมกลิ่นความฝัน ออกไป
#โปรโจ เขามองว่าขั้นตอนการรับสมัครก็คงไม่น่าจะยุ่งยากอะไร ประกอบกับเขาเองก็พอมีฐานลูกค้า ใครที่สนใจก็น่าจะแสดงตัวและตัดสินใจได้ไม่ยาก เต็มที่ก็อาจถามมีการซักถามข้อมูลไปมาอีกสักเล็กน้อย ก่อนจะตกลงใจไปร่วมทริปอย่างง่ายดาย เช่นนี้แล้ว เขาจึงรับหน้าที่รับสมัครผู้เข้าร่วมทริป ส่วนฉันขอทำหน้าที่ประสานงานส่วนอื่นๆ ทั้งร้านอาหาร ร้านเซรามิค โรงแรม รถตู้ บริษัทประกันภัย ฯลฯ ฉันนึกในใจว่าหากมัดรวมงานที่ฉันรับผิดชอบเข้าด้วยกันทั้งหมดแล้ว บางทีน้ำหนักนั้นก็อาจยังเบากว่าเขาซึ่งยินดีรับหน้าที่เป็น Admin

แล้วสิ่งที่ฉันเห็นตั้งแต่วันนั้น คือ เขาจะตัวเด้งทุกครั้งเมื่อมีข้อความเด้งขึ้นในกล่องข้อความ

วันหนึ่งคิ้วของเขาก็ผูกกันเป็นโบว์สองชั้น เพราะข้อความหนึ่งที่เพิ่งส่งเข้ามา
“พี่จองตั๋วไม่ได้ ตั๋วรถไฟเต็มหมดเลยค่ะ”

“เอางัยดี ลูกค้าคนนี้จองแล้ว แต่ไม่มีตั๋ว เขาอยากเดินทางด้วยรถไฟแบบตู้นอน แต่ตอนนี้ตั๋วเต็มหมดแล้ว เราอาจต้องช่วยพี่เขาหาตั๋ว” โปรโจเงยหน้าขึ้นพูดด้วยสีหน้าอ่อนล้าแววตาอ่อนแรง

ฉันผู้ไม่เคยมีประสบการณ์ในจองการรถไฟมาก่อน จึงรีบค้นหาว่าเขาซื้อหากันอย่างไร กระทั่งสามารถเข้าไปดูในเว็บไซต์ของการรถไฟไทย ก่อนพบว่าวันที่ต้องการเดินทางไปตั๋วนอนเต็มหมดทุกขบวน เหลือเพียงตั๋วนั่งชั้น 3 แบบพัดลม หรือหากจะลองให้เดินทางล่วงหน้าไปก่อนอีกสักวัน ทางเลือกที่เพิ่มมาคือ ตั๋วนั่งชั้น 2 ซึ่งก็ยังไม่ตรงโจทย์ตอบใจ
“ลูกค้าเขาไปแน่ๆ ถ้าเราหาตั๋วให้เขาได้” โปรโจย้ำ
ฉันเข้าๆ ออกๆ เว็บไซต์อยู่ครึ่งวัน กระทั่งเกิดปาฏิหารณ์ จู่ๆ ก็ปรากฏเห็นที่นั่ง ไม่ใช่สิ ที่นอนว่างอยู่หนึ่งที่ เป็นรถไฟขบวนพิเศษแบบตู้นอน ข้อมูลระบุว่าต้องเป็นผู้หญิงและนอนเตียงบน ออกเดินทาง 20.05 ของคืนวันที่ 11 ธันวา และถึงเชียงใหม่เช้าวันที่ 12 เวลา 8.45 น. ซึ่งไม่มีอะไรจะเหมาะไปกว่านี้อีกแล้ว

โปรโจไม่รอช้ารีบทักหาลูกค้าทันที เขาให้รายละเอียดเพื่อให้เธอรีบเข้าไปจอง เพราะการจองต้องใช้ข้อมูลส่วนตัวของผู้เดินทาง
“มันจะน่ากลัวมั้ยนะคะ คนที่นอนกับเราเป็นใครก็ไม่รู้ ยิ่งนอนกันสองคน”
“มันเหลือที่เดียวแล้วครับพี่” โปรโจเสียงอ่อน
หลังคุยกันไปมาสักพัก สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจให้โปรโจช่วยจองให้ ซึ่งโปรโจก็ยินดี

“พี่ครับ…ผมต้องขอเลขบัตรประชาชนของพี่ สำหรับการจองด้วยครับ”
“พี่อยากถามว่า…นี่โปรโจตัวจริงใช่ไหมคะ“
”ใช่ครับ“
”โปรโจไม่ใช่มิจฉาชีพใช่ไหมคะ”

แม้ยังระแวงระวัง แต่ในที่สุดเธอก็ยอมบอกหมายเลขบนบัตรทั้ง 13 ตัว และข้อมูลส่วนตัวมาจนครบ นั่นจึงทำให้การจองสำเร็จลงได้ ซึ่งฉันไม่แน่ใจว่า พี่เขากลัวว่าหากรอช้าอาจจะพลาดรถไฟ หรือโปรโจกลัวว่าถ้ายังร่ำไรพี่เขาอาจเปลี่ยนใจกันแน่

“ผมจองรถไฟให้พี่ได้แล้วนะครับ”
ครั้นเมื่อส่งข้อความไป เธอกลับเงียบหายไป โปรโจจึงเริ่มหวั่นใจ หรือว่าเขาจะโดนเข้าเสียเอง พลางนึกย้อนว่าเขาเองก็ไม่รู้จักหน้าค่าตาของลูกค้าคนนี้ด้วยซ้ำ เพราะในโปรโฟล์เธอไม่มีแม้กระทั่งภาพถ่ายใบหน้า
แต่ความกังวลอยู่ไม่นานก็หายไป เมื่อลูกค้าทักกลับมาว่า
“ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย พี่ไม่ใช่ mobile banking พี่โอนไม่เป็น” โปรโจใจปลิวอีกระลอก
“สะดวกนัดกันที่ร้าน A CUP สาย 2 ไหมคะ บ้านพี่อยู่ใกล้ๆ เดี๋ยวพี่จะเอาเงินสดไปจ่ายให้ นัดกันกี่โมงดี”
“ได้ครับพี่ ผมกำลังเข้าร้านพอดี” โปรโจค่อยโล่งใจ
เมื่อไปถึงร้าน โปรโจพบว่ามีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว เธอดูคล่องแคล่วสดใสแม้อยู่ในวัยหลังเกษียณ
“นี่ค่าทริปกับค่ารถไฟค่ะ ลองนับดูก่อนได้นะคะ”
“อ๋อ…ไม่เป็นไรครับ” ด้วยความเกรงใจ เขาจึงไม่อยากนับต่อหน้า และเดาว่าพี่เขาน่าจะเตรียมมาพอดี แต่ก็ยังอดถามไม่ได้ว่า
“ต้องทอนมั๊ยนะครับ”
“ไม่ต้องค่ะ…นี่เป็นค่าทริป อุตส่าห์จองตั๋วรถไฟให้ด้วย”
จังหวะนั้น เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา อาจเพราะได้พบหน้าผู้ร่วมทริปตัวเป็นๆ และด้วยความงงงันก็ทำให้เขายังกำธนบัตรนั้นไว้

เมื่อพี่เขากลับไปแล้ว โปรโจเพิ่งรู้ว่าเงินที่เธอให้มานั้นเกินราคาค่าทริปและค่ารถไฟ
ซึ่งประโยคที่เขาได้ยินว่า
“ไม่ต้องค่ะ…นี่เป็นค่าทริป อุตส่าห์จองตั๋วรถไฟให้ด้วย”
ที่จริงแล้ว พี่เขาน่าจะพูดว่า “นี่เป็นค่าทิป”
จังหวะนั้นเขาอยากวิ่งตามเธอไปเพื่อขอบคุณ แต่ด้วยความคล่องทำให้ภายในไม่ถึงนาที เธอก็ได้ข้ามไปอยู่อีกฝั่งของถนนหกเลนได้อย่างว่องไว
จังหวะนั้นโปรโจหันมาบอกฉันว่า
ตอนแรกเขากังวลว่า พี่เขาจะขึ้นดอยได้ไหม แต่เห็นความคล่องแบบนี้แล้วก็สบายใจ

ปล. วันแรกที่เจอหน้ากันในทริป พี่เขาเล่าด้วยน้ำเสียงสดใสว่า
คืนที่นอนมาบนรถไฟเป็นคืนที่ดี เธอมีเพื่อนใหม่เป็นฝรั่ง แถมยังชวนดื่มเบียร์ก่อนนอน

___

ทริป #หอมกลิ่นความฝัน
#โปรโจ A CUP Coffee ผู้นำการเดินทาง
#พี่จุ้ยพี่จ๋า #กะทิกะลา ที่ปรึกษา

18/12/2025

หากว่ากันด้วยเรื่องกาแฟ สำหรับ #โปรโจ เขาไม่มีความกังวลใดๆ ที่จะแบ่งปันสิ่งที่เขารู้ให้ใครต่อใคร เขาเคยเปิดคอร์สสอนกาแฟมาก็หลายครา ขึ้นดอยมาแล้วก็หลายหน แต่ครั้นอยากจะพาคนขึ้นดอยนี่สิ เขารู้ว่าเขายังไม่เก่ง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้หอบหิ้วความตั้งใจที่อยากพาคนขึ้นดอยมาปรึกษาพี่จุ้ยและพี่จ๋า แห่ง #กะทิกะลา ซึ่งน่าเคยจัด #เที่ยวละไม มานับครั้งไม่ถ้วน

เมื่อทริป #หอมกลิ่นความฝัน กำเนิดขึ้นจากความฝันใฝ่ของโปรโจผสานกับแรงบันดาลใจจากหนังสือนิยายที่ชื่อเดียวกัน ในนั้นตัวละครทุกตัวเต็มล้วนมีฝัน แต่ระหว่างทางเส้นทางนั้นก็ต้องพบเจออุปสรรคนานา เพราะความฝันก็ต้องผ่านการแช่ หมัก บ่ม คั่ว กว่าจะหอมหวานย่อมต้องการการแปรรูป กระบวนการนี้บางคนอาจกำลังพาความฝันให้เข้าใกล้ความจริง ขณะที่บางคนอาจพบว่าความฝันเปลี่ยนรูปไปก็ย่อมได้

จากจุดนี้ เขาก็ค่อยๆ ลงมือร่างภาพว่า ใครกันนะที่จะมาเป็นตัวละครผู้ร่วมเดินทางไปกับเราในชีวิตจริง เขาหรือเธออาจเป็นคนที่หลงใหลในกาแฟ อาจมีฝันอยากเปิดร้านกาแฟเล็กๆ หรืออาจเป็นนักฝันผู้ยังฝัน หรือบางทีอาจเป็นผู้รักการเดินทาง หรือผู้ปรารถนาเสพย์ประสบการณ์อันไม่คุ้นเคย ครั้นภาพที่เคยรางเริ่มชัด ก็เริ่มเรียงร้อยกิจกรรมใส่ลงไป หนึ่งในนั้นคือการปั้นถ้วยเซรามิก ซึ่งคล้ายกับการก่อร่างสร้างตัวของความฝัน ก้อนดินสี่เหลี่ยมที่เคยมีหน้าตาเหมือนๆ กันจะค่อยๆ ถูกนวดถูกปั้นด้วยมือน้อยๆ กระทั่งขึ้นรูปแปรไปตามแต่ใจต้องการ

ในกิจกรรมยังมีอีกหลายเรื่องที่เขาไม่ถนัด เช่น เรื่องอาหาร ด้วยความเป็นคนกินง่ายแต่ไม่รู้ว่าคนอื่นกินได้ด้วยไหม งานนี้ได้ #พี่จ๋า มาช่วยแนะนำ แล้วยังพาไปลิ้มลองให้แน่ใจว่าหากพาคนไปจะได้ไม่ผิดหวัง อีกทั้งยังมีเรื่องจิปาถะ เช่น เรื่องความปลอดภัย การประกันภัยการเดินทาง ตรวจสอบเครื่องทำน้ำอุ่น รถตู้ หยูกยา และอื่นๆ อีกมากมาย

ส่วนเรื่องที่พัก #เฮือนอุ๊ยเพ็ญ แม้โปรโจจะเล็งและเลือกไว้แล้ว แต่เมื่อมีที่ปรึกษา พี่จ๋า ผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ขับโฟคสวาเกนคันโตขึ้นมาเทพเสด็จ จึงได้ใช้สายตาอีกคู่มาช่วยยืนยัน กระนั้นโปรโจยังไม่ลืมที่จะเมียงๆ มองๆ โฮมเสตย์ใกล้เคียงเอาไว้ เผื่อมีคนสมัครมาล้นหลาม

ปิดท้ายการลงพื้นที่ด้วยการที่พี่จุ้ยพี่จ๋าได้พาไปพบพี่วัช เจ้าของร้านกาแฟ All About Coffee ร้านกาแฟในตำนานแห่งเมืองปาย ตอนพี่วัชเล่าย้อนกลับไปในจุดแรกเริ่ม จู่ๆ น้ำเสียงของพี่วัชก็ดูเยาว์วัยลงขณะกำลังบอกเล่าความไม่รู้เรื่องรู้ราวเกี่ยวกับการทำกาแฟ พร้อมแววตาที่ยังส่องประกาย ราวกับพี่เขาเพิ่งผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาไม่นาน

โปรโจ เมื่อได้ฟังพี่วัชเล่าเส้นทางความฝันตั้งแต่อยู่ปายกระทั่งย้ายมาเชียงใหม่ เขาอดคิดไม่ได้ว่า นี่แหละคือหนึ่งในไฮไลท์ของทริปนี้

หลังจากเสร็จสิ้นการเซอเวย์ปลายเดือนตุลา โปรโจก็รีบกลับมาโปรโมทหาคนมาร่วมทริป เขาอยากให้คนได้เห็นได้เก็บกาแฟล๊อตแรก จึงกำหนดว่าช่วงเวลาที่กาแฟสุกพอดีน่าจะเป็นวันที่ 12-14 ธันวา

เป็นช่วงเวลาเดือนกว่าๆ ที่เขาอยู่ไม่เป็นสุข
เพราะผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว ยังมีผู้สมัครมาแค่สองสามคน และยังไม่รู้ว่า ทั้งทริปจะมีคนมาร่วมทริปได้สักกี่คน
แถมช่วงปลายพฤศจิกายังได้ข่าวอีกว่า กาแฟดูจะยังไม่ค่อยสุก
เขาทำอะไรได้ไม่มากไปกว่า ยิงโคดสะนาเพิ่ม โทรหาพ่อจรัลบ่อยๆ และแต่งเพลงไปพลางๆ

18/12/2025

ทุกๆ ปลายปี #โปรโจ จะขึ้นดอย
เขาตระเวณไปทั่วทั้งดอยช้าง-เชียงราย ปาย-ปางอุ๋ง แม่ฮ่องสอน เทพเสด็จ-ดอยสะเก็ด เชียงใหม่ มณีพฤกษ์-สันเจริญ น่าน (อาจมีมากกว่านี้ที่ฉันจำไม่ได้)

ทุกครั้งที่ไป เขามักตั้งคำถามสักคำถามไว้ในใจ และคาดหวังให้การเดินทางนั้นๆ จะนำเขาไปพบคำตอบ แม้เขาจะชอบการเอื้อมจนสุดแขนเอี้ยวตัวสุดกำลังเพื่อจะได้เก็บเจ้าลูกแดงๆ ให้ได้มากสมใจเพียงใด แต่สิ่งที่เขาเก็บกลับมาทุกครั้งกลับไม่ใช่แค่เชอร์รี่เต็มกระบุง แต่เขายังได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ความรู้จนหนำใจ

กระทั่งครั้งหนึ่ง ฉันจึงชวนเขาร่วมเขียนหนังสือ FINDING THE BEST COFFEE เขาก็ยินดี เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่ฉันยังขาดพร่องคือสิ่งที่เขามีเหลือเฟือ นั่นคือความรู้เกี่ยวกับวิชากาแฟ แม้ฉันนึกสงสัยว่าเขาจะเล่าเรื่องราวของเขาออกมาอย่างไร แต่ฉันก็ยังยืนยันว่า เขานี่แหละที่ฉันควรชวนมาร่วมเขียน

แล้วเขาก็ไม่ทำให้ผิดหวังด้วยการนำเอาความรู้เรื่องกาแฟมาผสานกับประสบการณ์ในการเดินทางขึ้นดอย เขาใช้เวลารวบรวมเรียบเรียงย่อยแล้วย่อยอีก กว่าจะสกัดหยดออกมาเป็นตัวอักษรทีละตัว เป็นประโยค เป็นวรรค กระทั่งเป็นบทเป็นตอน สิ่งที่เขาทำในตอนนั้นไม่ต่างนักกับการทำร้าน A CUP ของเขาตั้งแต่แรกเริ่มที่ตั้งใจให้กาแฟของเขามีรสชาติให้คนดื่มได้ง่ายๆ ในแบบที่ใครๆ ก็ดื่มได้

เขาเล่าว่า เคยดูหนังเรื่อง Ratatouille ที่มีตัวละครเอกเป็นหนู ผู้มีความฝันว่าอยากเป็นเชฟ ความฝันของมันนอกจากจะบ้าบอแล้วจะเป็นจริงได้แสนยาก หนูตัวเทาๆ ซึ่งหากใครเจอในครัวก็พร้อมจะกรีดร้องออกมาดังๆ เนี่ยนะที่ฝันจะเป็นเซฟ แต่ประโยคหนึ่งซึ่งดังก้องอยู่ในหัวเจ้าหนู ทำให้มันเชื่อว่าวันหนึ่งฝันนี้จะเป็นจริงได้ นั่นคือ “Everyone can cook” ซึ่งสำหรับโปรโจ เสียงที่เขาได้ยินอยู่ตลอดคือ “Everyone can drink” เพราะเขาต้องการทำกาแฟในแบบของเขาที่ทุกคนดื่มได้ และแม้เขาจะโชคดีมีตำแหน่งแชมป์มาการันตี เขาก็ยังบอกอีกว่า เขาต้องการมอบประสบการณ์กาแฟแบบแชมป์ที่เข้าถึงได้ จึงออกแบบร้านและบริการด้วยการเน้นความกันเอง สะดวก รวดเร็ว และง่ายไม่ว่าจะตอนสั่งหรือตอนดื่ม

หลายปีมาแล้ว เมื่อลมหนาวพัดมา เขาได้เปรยว่า อยากพาคนขึ้นดอย
ฉันก็ได้แค่ฟังผ่านๆ เหมือนลมผ่านหูมาหลายปี
กระทั่งปีนี้ ขณะกำลังร่วมวงสนทนาอยู่กับพี่จุ้ยพี่จ๋า ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พี่จุ้ยกำลังจะเข้ารับการผ่าตัดทำบายพาสหัวใจในอีกไม่กี่วัน แล้วโปรโจก็ได้บอกเล่าความฝันนี้ออกไป

พี่จุ้ยฟังแล้วกลับไม่ปล่อยผ่าน แต่บอกให้โปรโจกลับไปทำแผนมานำเสนอ มาขายโปรเจ็คอีกครั้ง และหลังจากเฝ้าติดตามว่าการผ่าตัดของพี่จุ้ยเรียบร้อยปลอดภัยดี โปรโจได้นำทั้งแก้วมังกร ทับทิม ฝรั่ง และก็ไม่ลืมแผนกิจกรรมที่ตั้งใจนำไปฝาก ตอนนั้นเขาเสนอชื่อทริปว่า FINDING THE BEST COFFEE เขาอยากให้คนที่ชื่นชอบกาแฟได้สัมผัสสิ่งที่เขาเคยสัมผัส ได้ซึบซับ ได้รู้สึกแบบที่เขาเคยมีประสบการณ์มาก่อน ด้วยความมุ่งหวังว่าการเดินทางครั้งนี้จะทำให้การดื่มกาแฟแก้วต่อไปอร่อยขึ้น

สิ่งแรกที่พี่จุ้ยทักคือ “มันอาจไม่ใช่ทุกคนที่เขาต้องการตามหากาแฟที่ดีที่สุด และอีกอย่างมันจับต้องได้ยาก”
ฉันกับโปรโจมองหน้ากันไม่นาน เสียงพี่จุ้ยก็ตามมาว่า
“แล้วถ้าเป็น หอมกลิ่นความฝัน จะเป็นยังงัย”
ฉันกับโปรโจหันมามองกันอีกครั้ง และยังไม่ทันได้ตอบอะไร
พี่จุ้ยก็ช่วยไล่ความเงียบด้วยประโยคต่อมาว่า
“พี่ว่ามันโรแมนติกกว่า”

นั่นคือคำแนะนำแรกที่ฐานะที่ปรึกษา ด้วยการแนะนำว่าให้เปลี่ยนชื่อทริป จาก FINDING THE BEST COFFEE เป็น #หอมกลิ่นความฝัน และก็วันนั้นเองที่ความฝันของโปรโจเริ่มมีกลิ่นหอมๆ

17/11/2025

ผ่านไปด้วยความรื่นรมย์
กับเวิร์คชอปสีน้ำ Cafe Sketch
โดย เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย
ขอบคุณ ‘พี่กาเหว่า‘ ที่เลือกใช้พื้นที่ชั้น 2
ของร้าน A CUP Coffee สาขาพุทธมณฑลสาย 2
คาเฟ่จึงกลายเป็นคลาสรูมย่อมๆ
และทำให้วันเสาร์ไม่ได้มีแต่สีม่วง
แต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสและสีสันของสีน้ำ
☺️

17/11/2025

ถ้าดูคลิปจบแล้วรู้สึกว่า “ชอบ” ก็ให้กดถูกใจ
แต่ถ้ารู้สึก “ใช่” คงไม่ต้องบอกนะว่าต้องทำยังไง 😉
#หอมกลิ่นความฝัน
#กิจกรรมเที่ยวไร่กาแฟที่ชวนเรียนรู้การแปรรูปกาแฟและแปรรูปความฝันไปพร้อมๆกัน

A CUP coffee

26/01/2026

05/01/2026

25/12/2025

24/12/2025

23/12/2025

21/12/2025

20/12/2025

19/12/2025

18/12/2025

18/12/2025

17/11/2025

17/11/2025

ที่อยู่

เวลาทำการ

เบอร์โทรศัพท์

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

ติดต่อ ธุรกิจของเรา

ทางลัด

แชร์

ประเภท

จันทร์	07:00 - 17:00
อังคาร	07:00 - 17:00
พุธ	07:00 - 17:00
พฤหัสบดี	07:00 - 17:00
ศุกร์	07:00 - 17:00
เสาร์	07:00 - 17:00
อาทิตย์	07:00 - 17:00