06/07/2025
น้ำผึ้ง หอยนางรม และอ่าวไทยที่ยังคงเต้นอยู่”
(เขียนในลีลา รงค์ วงษ์สวรรค์)
ผมเคยได้ยินใครบางคนพูดว่า
การกินหอยนางรมมันเหมือนจูบกับทะเล
มันจริงพอ ๆ กับที่รักครั้งแรกไม่เคยลืม
หอยนางรมตัวอ้วน ๆ จากปากน้ำอ่าวไทย
มันครีมเข้มจนอยากสูดเข้าไปแทนออกซิเจน
ไอ้รสโคลนจาง ๆ มันไม่ได้สกปรก มันคือดินแดน
คือรอยเท้าเกลือที่บรรพบุรุษทิ้งไว้
คือกลิ่นปลายแม่น้ำที่มาจากเจ้าพระยา แม่กลอง ท่าจีน บางปะกง
ทั้งหมดไหลมารวมตัวเป็นหอยหนึ่งคำ ที่ทำให้คนเงียบ
แล้วที่เงียบไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูด
แต่เพราะกำลังกลืนทะเลลงไปทั้งอ่าว
อ่าวไทยตอนใน มันไม่ใช่ทะเลสวย
แต่มันเป็นทะเลจริง
บนขอนไม้โกงกางที่ตะวันกำลังลับ
มีผึ้งกลุ่มหนึ่งบินผ่าน
พวกมันไม่รู้จักใคร ไม่สนการเมือง ไม่เคยเขียนเฟซบุ๊ก
แต่มันขยัน
ขยันพอจะเคี้ยวดอกเสม็ด ดอกลำแพน ดอกตะบูนให้กลายเป็นน้ำผึ้ง
ขวดเล็ก ๆ ที่ซ่อนเรื่องเล่าไว้ในหยดเหนียว ๆ
น้ำผึ้ง
ไม่ได้หวานแบบร้านกาแฟ
แต่มันหวานแบบบ้าน — บ้านที่ทะเลโอบไว้ และฝนเพิ่งจะหยุดตกเมื่อคืน
คำเตือน: น้ำผึ้งนี้กินแล้วไม่หายเศร้า
แต่อาจทำให้คิดถึงคนที่ไม่ได้กินมันกับคุณ
#บ้านเทา
#น้ำผึ้งคือความทรงจำ
